دنیای کوهنوردی, کوه های جهان, کوهنوردی

از ناشناخته تا غیرممکن: لوتسه میانی فوق العاده

از ناشناخته تا غیرممکن: لوتسه میانی فوق العاده

لوتسه با ارتفاع 8516 متر، چهارمین کوه مرتفع روی زمین است. غول هیمالیا در کنار کوه اورست قرار دارد. این دو قله از طریق گردنه جنوبی به هم متصل می شوند و مسیر عادی صعود هر دو تا کمپ 3 مشترک است.

IMG 2307
لوتسه اصلی، لوتسه میانی(شرقی) و لوتسه شار. منبع: راشن کلایمب

ارنست ریس و فریتز لوچسینگر از سوئیس برای اولین بار در 18 مه 1956 با اکسیژن کمکی از طریق رخ غربی به لوتسه اصلی صعود کردند. این مسیر عادی کوه شد.

اولین صعود بدون اکسیژن کمکی این قله21 سال بعد در 11 می 1977 توسط میشل داچر آلمانی انجام شد. تا بهار 2021، در مجموع 933 نفر به قله لوتسه اصلی صعود کردند که از این بین 183 صعود بدون اکسیژن کمکی انجام شده است. اکثریت قریب به اتفاق صعودها مسیر عادی خود را دنبال کردند.

مسیر صعود به قله لوتسه اصلی. عکس: Animal de Ruta

لوتسه شار اولین بار در 12 مه 1970 توسط اتریشی جوزف سپ مایرل و رالف والتر با اکسیژن کمکی صعود شد. دو اتریشی از دیوار جنوبی لوتسه در امتداد مسیر جنوب شرقی کوه را دور زدند. اولین صعود شار بدون اکسیژن کمکی در 20 می 1984 توسط زولتان دمجان انجام شد. تا سال 2021، تنها 24 نفر به بالای Lhotse Shar رسیدند، 13 نفر بدون اکسیژن کمکی بودند. آخرین صعود آن در سال 2007 انجام شد. این قله‌های فرعی جدی هستند و مسیرهای آسانی ندارند.

2
تقریبا اکثر همه صعودهای قله لوتسه این مسیر را از رخ غربی کوه دنبال می کنند. عکس: Animal de Ruta

لوتسه میانی چطور؟

اگر بپرسند که کدام مسیر در لوتسه بیشترین دشواری را دارد، بسیاری مسیر جبهه جنوبی لوتسه را خاطرنشان می کنند. و در واقع، جبهه جنوبی لوتسه همیشه یکی از مهم ترین چالش های هیمالیا بوده است. ادوارد مورگان در کتاب خود با عنوان رخ جنوبی لوتسه: دیواره اسطوره ها، تاریخچه هیجان انگیز این جبهه عظیم و برخی از نتایج غم انگیز آن را بیان می کند.

جنوبی لوتسه
اورست و جبهه جنوبی غول پیکر لوتسه اصلی، لوتسه میانی، و لوتسه شار از دره هونگو بالایی. عکس: Mountains of Travel

با این حال، دشوارترین مسیر ممکن است کاملاً متفاوت از انتظار باشد، یک صعود کاملاً غیر منتظره و در عین حال بسیار جذاب: قله لوتسه میانی.

لوتسه
لوتسه. عکس: Tom Weager

تقریبا غیرممکن

برای رسیدن به میانی، باید یک تیغه چاقوی بسیار شیب دار و خطرناک را از لوتسه اصلی یا لوتسه شار دنبال کنید. اینها تنها دو مسیر منطقی به نظر می رسند. دیوارهای شیب دار هر صعود مستقیم به لوتسه میانه را تقریبا غیرممکن می کند. جای تعجب نیست که برای بیش از 40 سال از اولین صعود به لوسته اصلی، تقریباً هیچ کس فکر نمی کرد میانی را هدف قرار دهد.

میانی
خط الراس قبل از برج قله لوتسه میانی. عکس: گلب سوکولوف

کوکوچکا نزدیکترین فاصله را داشت

یرزی کوکوچکا در سال 1986، در طی صعود از جبهه جنوبی لوتسه، ناخواسته بیش از هر کسی قبل از خود به قله لوتسه میانی نزدیک شد. او در راه رسیدن به قله اصلی از زیر آن عبور کرد. متأسفانه کوکوچکا پس از پاره شدن طناب دست دومی که خریده بود در ارتفاع 8200 متری سقوط کرد و درگذشت.

یرزی کوکوچکا در جبهه جنوبی لوتسه. عکس: موزه مجازی Jerzy Kukuczka

ارهارد لورتان یک خط دید

در اکتبر 1994، ارهارد لورتان و ژان تریولت از طریق مسیر معمولی و بدون اکسیژن کمکی و در سرما و باد شدید به قله اصلی لوتسه رسیدند. از بالا، لورتان مسیری را دید که دو قله دیگر لوتسه را به هم وصل می کند، اما آنها هیچ تجهیزاتی برای تراورس نداشتند. لورتان معتقد بود که شاید بهتر باشد آن را در فصل بهار امتحان کنید. آنها می توانند بعداً از طریق جبهه جنوبی لوتسه فرود آیند.

ایده او هرگز محقق نشد و تریولت نیز مشتاق این طرح نبود. حتی لورتان اعتراف کرد که در آن ارتفاع، «این یکی از سخت‌ترین مسیرهایی است که می‌توان صعود کرد».

ولادیمیر باشکروف در موسسه فیزیک و فناوری مسکو تحصیل کرد. بعداً دو شغل را با هم ترکیب کرد. او برنامه های نرم افزاری برای ایستگاه های فضایی ایجاد کرد. سپس در حالی که همکارانش برنامه های او را آزمایش می کردند، او در هیمالیا راهنمایی می کرد.

فقط مجذوب ناشناخته هاست

برای سال‌ها پس از آن، لوتسه میانی بدون صعود باقی ماند و مورد کسی مورد توجه قرار نگرفت. اما سرانجام یک کوهنورد روسی آمد که رویای لوتسه میانی را در سر داشت. نام او ولادیمیر باشکروف بود.

باشکروف یکی از بهترین کوهنوردان کشورش بود و همچنین سرپرست خوبی به شمار می رفت. آرامش او تحت فشار، امنیت را در طول صعودهایش نشان می داد. باشکیروف قبلاً تمام قله های بلند را در اتحاد جماهیر شوروی سابق صعود کرده بود و بنابراین جایزه پلنگ برفی را دریافت کرد. او در سال 1994 مسیر جدیدی را در آمادابلام ایجاد کرد. سپس در سال 1995 سرپرستی را در هیمالیا آغاز نمود. در یک سال، از می 1996 تا مه 1997، او پنج 8000 متری را صعود کرد.

2
باشکروف در سال 1973 در قفقاز. انستیتوی فیزیک و فناوری مسکو بهترین باشگاه کوهنوردی آماتور را داشت و باشکروف حرفه خود را در آنجا آموخت. در یک سفر بعدی، آتش سوزی چادر، باشکروف را به مدت یک سال در بیمارستان بستری کرد. پزشکان گفتند که او دیگر هرگز صعود نخواهد کرد، اما او به زودی به آنها ثابت کرد که اشتباه می کنند. عکس: آرشیو شخصی نویسنده

همسرش، ناتالیا باشکروا، اظهار داشت: «وقتی در جاده‌ای که دیگران هموار کرده‌اند قدم می‌زنید، هیچ پیشرفتی حاصل نمی‌شود. «یک کارآموز می تواند کاری را که دیگران انجام داده اند تکرار کند. اما یک استاد همیشه کار جدیدی انجام می دهد. ولودیا استاد بود. او فقط مجذوب ناشناخته ها بود.»

باشکروف از هموطنان روس خود می خواست که برای اولین بار از یک قله 8000 متری صعود کنند. لوتسه میانی هدف او شد.

اورست 1997

در بهار 1997 دو صعود را برنامه ریزی کرد. ابتدا آناتولی بوکریف از او دعوت کرد تا گروه بزرگی از ارتش اندونزی را به سمت اورست هدایت کند. بوکریف و اوگنی وینوگرادسکی با او رفتند. این اولین باری بود که این تیم از اندونزیایی ها در زندگی خود برف می دیدند، بنابراین اکسپدیشن نیاز به کار دقیق زیادی از راهنماها داشت.

IMG 2349
باشکروف، وینوگرادسکی و بوکرایف با مشتریان اندونزیایی. عکس: RussianClimb

خیلی طولانی در کاتماندو

در نهایت، اندونزیایی ها به قله رسیدند. برای جشن، آنها راهنمایان خود را برای پذیرایی رسمی به کاتماندو دعوت کردند. باشکروف در ابتدا قصد داشت فقط چند روز را در شهر بگذراند، اما به دلایل مختلف، اقامت آنها در پایتخت طولانی شد. آنها به بیماری مبتلا شدند و مقداری از هم هوایی و آمادگی جسمانی را از دست دادند.

بوکرایف بعداً گفت: «ما 12 روز کاری نکردیم. «اگر ناگهان اتومبیلی را که با سرعت 100 مایل در ساعت سرعت می‌گیرد متوقف کنید، برای ماشین چه اتفاقی می‌افتد؟ همین اتفاق برای بدن ما افتاد.»

شرقی لوتسه
چهره شرقی لوتسه در طلوع خورشید. عکس: Mountains of Travel

لوتسه میدل، مه 1997

برنامه گروه روسی لوتسه میانی این بود که به قله لوتسه اصلی برسند، سپس از مسیر دست نخورده لوتسه میانی به لوتسه شار عبور کنند. این بدان معنی است که از ارتفاع بالای 8000 متر عبور کنید. این گروه یک تراورس دو روزه را برنامه ریزی کرد. آنها سپس از لوتسه شار به کمپ اصلی آیلندپیک فرود می آمدند.

بوکرایف و سیمون مورو ایده متفاوتی داشتند. بوکرایف و مورو پس از رسیدن به لوتسه میانی از طریق مسیر عادی، مانند تیم روسی، می خواستند از کوتاه ترین مسیر ممکن به سمت گردنه جنوبی بروند، سپس به اورست برسند و از طریق خط الراس شمالی از اورست پایین بیایند. این دو تیم مستقل بودند.

گروه روسی به رهبری ولادیمیر باشکیروف شامل 11 نفر دیگر بود: ولادیمیر ساوکوف، والری بابانوف، سرگئی بوگومولوف، نیکولای چرنی، الکساندر فویگت، ولادیمیر کوروتیف، یوری اوتچف، والری پرشین، گلب سوکولوف، سرگئی تیموفیف و سرگئی زوف.

در حالی که باشکروف با بوکریف و اندونزیایی ها هنوز در کاتماندو بود، همرزمانش به سمت کوه پیش رفتند و اردوگاهی برپا کردند. آنها کمپ 4 را در ارتفاع 7750 متری در 2 می 1997 ایجاد کردند. سپس کوهنوردان به کمپ اصلی بازگشتند.

در 6 می، آنها به کمپ 4 بازگشتند و شب را در آنجا سپری کردند. روز بعد طناب هایی را تا 8000 متر ثابت کردند. سپس دوباره به بیس کمپ بازگشتند. در 12 می، آنها به C4 رفتند ومجددا به بیس کمپ پایین آمدند.

سرانجام، در 15 می، آنها به دینگبوچه رفتند تا باشکیروف را ملاقات کنند، کسی که سرانجام از تعطیلات خود در کاتماندو بازگشته بود. باشکروف ضعیف و بیمار به نظر نمی رسید، اما این نیز درست است که او فردی بسیار درونگرا بود که هرگز دوست نداشت گله کند.

3
رخ کانگ شونگ لوتسه: به جز قسمت بالایی هنوز صعود نشده. عکس: یوری کوشلنکو

روز صعود لوتسه اصلی

در 23 می، سه روس – چرنی، اوتچف و زویف – دوباره به C4 صعود کردند. پس از تثبیت طناب‌ها در بخش فوقانی، آنها در 24 می به قله لوتسه رسیدند. اوتچف و زویف از O2 استفاده کردند، اما چرنی این کار را نکرد.

هشت کوهنورد دیگر از جمله باشکروف با هم کمپ مرتفع را در 26 می ساعت 5 صبح ترک کردند. آنها با سرعت های مختلف صعود کردند. هیچ کدام اکسیژن مکمل نداشتند. رفقای باشکروف متوجه شدند که حال او خوب نیست، اما همه به صعود ادامه دادند. تیموفیف و سوکولوف اولین کسانی بودند که در ساعت 11 تا 11:20 صبح به قله لوتسه اصلی رسیدند و پس از آن بابانوف قرار داشت.

بین ساعت 13 تا 13:30 مورو و بوکرایف نیز به قله رسیدند. وقتی باشکیروف ملاقات کردند، بوکریف چیز غیرعادی در مورد او ندید. اما وقتی باشکیروف هر از گاهی برای فیلمبرداری عینک خود را برمی داشت، مورو به بوکریف هشدار داد که باشکروف عجیب به نظر می رسد. بوکرایف نیز احساس بدی پیدا کرد.

در کاتماندو، باشکروف و بوکریف هر دو بیمار بودند. اکنون در ارتفاع، علائم بازگشته بودند. کوروتیف، فوگت و باشکروف بین ساعت 14 تا 14:30 به قله رسیدند. مردی به نام بوگومولوف چنان آهسته در حال صعود بود که هنوز به قله نرسیده بود.

IMG 2315 1
رخ با شکوه لوتسه میانی

لوتسه میانی: این بار نه

طرح اولیه این بود که شش نفر از روس‌هایی که به قله رسیده بودند، از جمله ولادیمیر باشکروف، سعی کنند تا لوتسه میدل را تراورس کنند. اما آب و هوا بد بود و دید آنقدر ضعیف بود که نمیشد آن لبه چاقویی را امتحان کرد. آنها باید قبول می کردند که این بار امکان پذیر نیست.

ساعت ها گذشت و بوگومولوف هنوز به قله نرسید. باشکروف از فوگت خواست پایین برود و او تصمیم گرفت منتظر بوگومولوف بماند.

فوگیت بعداً گفت که او تصمیم باشکیروف را درک نمی کند، زیرا باشکروف همیشه به او می گفت که هرگز نباید در ارتفاعات زیاد بدون اکسیژن کمکی توقف طولانی کرد. اما باشکروف نسبت به همه اعضای تیمش احساس مسئولیت کرد و تصمیم گرفت منتظر بماند. در عین حال، او احتمالاً به دلیل وضعیت بدش به وضوح فکر نمی کرد.

4

فرود غم انگیز

بوگومولوف سرانجام در ساعت 18 به بالای لوتسه میانی رسید. تا آن زمان، باشکروف علائم واضح بیماری ارتفاع را داشت. در حین فرود، او کنترل واقعیت را از دست داد. بوگومولوف و بوکرایف از طریق رادیو درخواست کمک کردند. آنها شروع به کمک به او کردند و به ارتفاع 7900 متری رسیدند. هنوز 100 متر با چادر فاصله داشتند. بوگومولوف و بوکریف به سرعت دو ست اکسیژن خواستند، یکی برای بوگومولوف، که او نیز با مشکل جدی مواجه بود، و دیگری برای باشکروف.

همسر وی، باشیروف ناتالیا در آن روز در مسکو بود. در مستند بعدی درباره شوهرش، او به یاد می آورد: «آن روز ساعت 5 صبح یک تماس داشتم. من از قبل می دانستم که تماس در این ساعت به چه معناست.»

یکی از دو ست اکسیژن عمل نکرد و باشکیروف درگذشت.

تلاشهای دیگر در لوتسه میانی

در سال 1998، دوستان باشکیروف دوباره لوتسه میانی را از طریق لوتسه شار امتحان کردند. آنها موفق شدند لوتسه شار را که یک دستاورد مهم بود، صعود کنند اما نتوانستند به لوتسه میانی برسند.

دو سال بعد، دو اکسپدیشن دوباره تلاش کردند. در بهار سال 2000، یک گروه گرجستانی-روسی از طریق لوتسه اصلی تلاش کرد. سپس در پاییز، یک تیم روسی آن را از طریق یک مسیر بسیار پیچیده از طریق دیوار جنوبی توده لوتسه امتحان کردند. آنها هم موفق نشدند.

در سال 2001، یک سفر کره ای و اسپانیایی نیز سعی کردند تراورس سنتی را انجام دهند. هیچ کدام موفق نبودند.

5
ابتدای تراورس از خط الراس شمالی لوتسه میانی تا دیواره کانگ شونگ از توده لوتسه. عکس: گلب سوکولوف

سرانجام، Lhotse Middle، 2001

در همان سال، یک تیم 9 نفره از روسیه به رهبری سرگئی تیموفیف موفق به صعود به لوتسه میانه شدند. کوهنوردان به سه گروه تقسیم شدند و در 23، 24 و 27 می به قله Lhotse Middle رسیدند. آنها از اکسیژن کمکی در بخش بالایی استفاده کردند.

مسیر آنها همان مسیری بود که باشکیروف در ابتدا پیش بینی کرده بود. در آن زمان، سایر کوهنوردان و دوستان فکر می کردند که خطر سقوط بهمن بسیار زیاد است. آن مسیر، در رخ شمال شرقی بود که به آن جبهه کانگ شونگ نیز می‌گویند. نگرانی آنها این است که چرا باشکروف در سال 1997 مسیر را به تراورس معمولی تغییر داد.

کوه
اولین قدم ها در قله ناپایدار لوتسه میانی. عکس: یوری کوشلنکو

تیم تیموفیف در سال 2001 ابتدا مسیر عادی را در اورست به سمت گردنه جنوبی دنبال کردند. سپس کوهنوردان در امتداد خط الراس شمالی صعود نشده لوتسه حرکت کردند و به سمت جبهه صعود نشده و دست نخورده کانگ شونگ ادامه دادند. آنها از تمام جبهه کانگ شونگ بالا نرفتند، بلکه قسمت بالایی آن را طی کردند. در نهایت، به سمت یال غربی قله میانی صعود کردند. آنها اولین صعود از لوتسه میانی را به ولادیمیر باشکروف تقدیم کردند.

از آن زمان، هیچ کس دیگری صعود یا حتی تلاشی روی لوتسه میانی نداشته است. گزارش صعود به لوتسه میانی را می توانید در لینک زیر بخوانید.

مهدی جباریان

*مهدی جباریان : شروع فعالیت کوهنوردی 1376 برخی صعودهای شاخص: • گشایش مسیر در دیواره پاتخت ، زمستانی ، سبک آلپی • رکورد صعود چهارجبهه دماوند در 25 ساعت و سی دقیقه:شروع از گوسفندسرا، مسیرهای جنوبی، غربی، شمالی، شمال شرقی، پایان در گوسفندسرا • صعود سه جبهه دماوند در 21 ساعت: شروع از گوسفندسرا، مسیرهای جنوبی، شمالی و شمال شرقی • رکورد صعود آزاد انفرادی دهلیز مرکزی یخار از معدن تا انتهای یخچال در 12 ساعت • صعود زمستانی دماوند 10 مرتبه: گرده شرقی(تیغه های یخار)، جنوبی، شمالی، یکروزه... • صعود دماوند مجموعا 104 مرتبه در فصول مختلف یالهای گوناگون. • صعود زمستانی گرده شرقی سرکچال به خلنو • صعود زمستانی قلل شاخک و علم کوه از مسیر سیاسنگا • رکورد صعود سرعتی آزاد انفرادی گرده آلمانها از ونداربن تا تنگ گلو در 7 ساعت و سی و سه دقیقه • تلاش برای صعود زمستانی آلپی ترکیبی دیواره علم کوه مسیر هاری رست، صعود برتر سال 96 • صعود به گرده آلمانها چهارده مرتبه در فصل بهار و تابستان و پاییز – صعود یکروزه گرده آلمانها • صعود یکروزه دیواره علم کوه، مسیر هاری رست از ونداربن به ونداربن بدون بارگذاری 21:33 ساعت • صعود دو مسیر هاری رست و فرانسوی های دیواره علم کوه در یک روز • رکورد عبور از البرز، شروع دربند توچال تا آزادکوه کلاک ، 102 کیلومتر، 9000 متر صعود در 46 ساعت رکورد صعود سرعتی زمستانی گرده آلمانها از ونداربن به ونداربن در 67 ساعت • رکورد صعود سرعتی خط الراس دوبرار در 17 ساعت و نه دقیقه • صعود سرعتی از پل خواب توچال کلک چال جمشیدیه در 15 ساعت و 20 دقیقه • صعود یکروزه از دربند توچال تا سرکچال سپیدستان در 23 ساعت و 50 دقیقه ، 65 کیلومتر، • صعود قله خان تنگری 7010 متر • تلاش برای صعود قله ماناسلو 8163 متر • صعود یخچالهای شمالی سبلان، کسری، یخار • صعود و تمرین سنگنوردی در دیواره های شروین، پلخواب، بیستون.... • گشایش مسیر در دیواره های کاسونک، شروین، اوسون ترکیبی ... • مربی کوهپیمایی درجه سه سایر: کمربند مشکی جودو دان یک کارشناس مهندسی معماری، دکتری مدیریت بازرگانی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

جدیدترین مقالات

مقالات پیشین

سبد خرید
ارسال فوری تهران در نوروز
فروشگاه
وبلاگ
حساب من
0 مقايسه
0 مورد سبد خرید