دنیای کوهنوردی, کوهنوردان جهان, کوهنوردی

گرگ های تنها در ماکالو

گرگ های تنها در ماکالو

ماکالو با ارتفاع 8463 متر، پنجمین کوه مرتفع زمین است. در نوزده کیلومتری جنوب شرقی اورست، ماکالو از اولین صعود خود توسط لیونل تری و ژان کوزی در سال 1955، بیش از 560 صعود موفقیت آمیز را شاهد بوده است. تقریبا 50 نفر در دامنه های آن جان خود را از دست داده اند، که از جمله 37 نفر آنها بدون اکسیژن کمکی در حال صعود بودند.

این هرگز صعود آسانی نیست. حتی در تابستان نیز بسیار سرد با بادهای شدید می باشد و همه مسیرهای آن چالش هایی در خود دارند. با وجود این، برخی از کوهنوردان شجاع اقدام به صعود انفرادی این کوه سرسخت کرده اند.

IMG 8393
دو قله فرعی ماکالو: Kangchungtse (معروف به Makalu II) و Chomo Lonzo. هر دو بیش از 7000 متر ارتفاع دارند. عکس: ویکی پدیا

رابرت شوئر و یک سقوط تقریبا مرگبار

در 4 آوریل 1981، یک اکسپدیشن اتریشی به رهبری هانس شل در کمپ اصلی ماکالو حاضر شد. تیم شل شامل گئورگ باکلر، هیلمار استورم، هانس رابرت شاور و سه شرپا بود. این گروه در مسیر منتهی به خط الراس شمال غربی از طریق ماکالو لا کار کردند. در 15 آوریل، آنها کمپ 2 را در ارتفاع 7000 متری برقرار نمودند.

چند روز بعد، شوئر و شرپاها به کمپ 3 در ارتفاع 7500 متری صعود کردند. شرپاها سپس به بیس کمپ بازگشتند در حالی که شوئر به صورت انفرادی به سوی قله حرکت کرد. در 25 آوریل، شوئر به تنهایی و بدون اکسیژن کمکی به قله رسید.

از دیگر صعودهای این کوهنورد می تواند به صعود دیواره درخشان در گاشربروم 4 به همراه کورتیکا اشاره کرد.

IMG 8370
ماکالو (در پس زمینه) از آمادابلام دیده می شود. عکس: Ralf Dujmovits.

اما در حین فرود، در حدود 8200 متر، شوئر لیز خورد و 100 متر سقوط کرد. او تبر یخ خود را گم کرد اما توانست با استفاده از کرامپون از سقوط خود جلوگیری کند. در آنجا و در ارتفاع 8100 متری، یک شب قبل از اینکه سالم به بیس کمپ فرود آید، یک شب بیواک کرد.

کارت پستالی از کاتماندو

IMG 8394
کارت پستالی که کورتیکا به کوکوچکا از کاتماندو ارسال کرده است.

در همان بهار سال 1981، گروه دوم نیز در ماکالو به رهبری ویتک کورتیکا و الکس مک اینتایر حضور داشتند. ابتدا، آنها یک صعود بسیار طولانی برای هم هوایی را تا ارتفاع 7800 متر در خط الراس شمال غربی انجام دادند. در مرحله بعد، آنها جبهه غربی را امتحان کردند، اما مسیر به قدری دشوار بود که گروه نتوانست از ارتفاع 6700 متری فراتر رود. با این حال، یکی از مهمانان آنها، شرپا پادام سینگ ، به تنهایی از ماکالو دوم صعود کرد. این یک دستاورد تاریخی برای کوهنوردی نپال بود.

پس از صعود ناموفق خود، کورتیکا یک کارت پستال از نپال برای کوهنورد افسانه ای لهستانی یرزی کوکوچکا فرستاد:

یورک بیا اینجا! من زیر رخ غربی ماکالو به همراه الکس مک اینتایر، رنه جیلینی و لودویک ویلکزینسکی بودم، اما در 6700 متری شکست خوردیم. من هنوز معتقدم می توان آنرا صعود کرد. در حساب باشگاه کراکوف هنوز مقداری پول باقی مانده. باید بقیه را جور کنی و به کاتماندو بیایی. من به تو تکیه می کنم.

ویتک کورتیکا

کوکوچکا در جمع آوری پول کافی برای سفر مشکل داشت و فقط یک ماه فرصت داشت تا همه چیز را سازماندهی کند. با این وجود، او به نپال رسید و تا سپتامبر 1981، کوکوچکا، کورتیکا و مک اینتایر با هم در کمپ اصلی ماکالو بودند.

IMG 8412

صعود انفرادی کوکوچکا

برای هم هوایی، آنها تا ارتفاع 8000 متری در سمت شمال غربی و تا ارتفاع 7900 متری در سمت غربی صعود کردند. کورتیکا و مک اینتایر از ادامه تلاش کناره گیری کردند، اما کوکوچکا تصمیم گرفت به تنهایی، به سبک آلپاین، بدون اکسیژن مکمل و از طریق یک مسیر جدید، از کوه بالا برود.

IMG 8331
“بالا یا پایین؟ در نهایت من رفتم بالا.» – یرزی کوکوچکا. عکس: کوکوچکا در حال صعود در ماکالو. موزه مجازی یرزی کوکوچکا

مسیر او لبه سمت چپ جبهه غربی را دنبال کرد و از طریق خط الراس شمال غربی به پایان رسید. “این تصمیم آسان نبود، ترس از ناشناخته!” کوکوچکا بعداً گفت. من فقط بر توانایی خودم تکیه می کنم. من فقط در صورتی می‌توانم موفق شوم که همه چیز طبق خواسته من پیش برود.» همه چیز طبق خواسته اش پیش رفت و او در 15 اکتبر به قله رسید.

IMG 8372 672x1024 1

عجیب است که دولت نپال نمی‌خواست این صعود را تایید کند مگر اینکه صعود کننده بعدی قله بتواند شهادت دهد که کوکوچکا یک عروسک لهستانی را روی قله جا گذاشته است، همانطور که او هنگام ورود به بیس کمپ ادعا کرده بود. رهبر دیگر گروه اتریشی در کوه در آن فصل نامه ای در حمایت از صعود کوکوچکا نوشت: «برای من [شکی نیست] که آقای کوکوچکا به قله ماکالو رسیده است. به نظر من، او از آن نوع مردانی نیست که چیزی بگوید که درست نباشد.»

IMG 8365 768x1197 1
ستون غربی ماکالو. عکس: سباستین آلوارو

به هر حال صعود بعداً تایید شد. این صعود به یکی از دیدنی ترین صعودهای تاریخ ماکالو تبدیل شده است.

یک تلاش انفرادی در زمستان

IMG 8366 1 673x1024 1
ستون غربی بی پایان ماکالو. عکس: سباستین آلوارو

در ژانویه 1982، ایوان گیراردینی، کوهنورد فرانسوی، مسیر بسیار دشواری را امتحان کرد. به دلیل سرمای شدید و بادهای شدید، علیرغم تلاش شگفت انگیز، موفق نشد. او به سبک آلپاین، بدون اکسیژن کمکی، تنها با 120 متر طناب و یک کوله پشتی 25 کیلوگرمی صعود کرد. او با وجود بادهای طوفانی و دمای منفی 50 درجه سانتیگراد به ارتفاع 7000 متری رسید.

آندری چوک

در اکتبر 1982، کوهنورد لهستانی آندری چوک از طریق یک مسیر جدید به سمت مرکز رخ غربی ماکالو تا ارتفاع 8000 متری صعود کرد. در ارتفاع 8000 متری (کمپ 4) با دو کوهنورد دیگر به نام های یانوش اسکورک و آندری ماچنیک ملاقات کرد. پس از یک شب در کمپ 4، قبل از اینکه باد شدید آنها را مجبور به عقب نشینی کند، توانستند تا 100 متری قله صعود کنند.

IMG 8375

اسکورک و ماچنیک فرود آمدند، اما چوک در کمپ 4 ماند. او دو روز دیگر منتظر ماند تا باد آرام شود. در 10 اکتبر، او سرانجام پنجره هواشناسی خود را یافته و از سمت شمال غربی به کوه صعود کرد.

رومولو نوتاریس

دو سال بعد، در سپتامبر 1984، رومولو نوتاریس کوهنورد سوئیسی کمی به سمت راست مسیر 1981 صعود کرد. او به تنهایی از کمپ 2 (6400 متر)، بدون اکسیژن مکمل صعود نمود. در ارتفاع 6850 متری، او مقداری وسایل کوهنوردی را که روزهای قبل پنهان کرده بود، برداشت و سپس به صعود ادامه داد و فقط در صورت لزوم طناب ها را ترمیم کرد.

نوتاریس یک شب را در ارتفاع 7800 متری گذراند، اما وزش باد شدید – موضوعی تکراری در ماکالو – صبح روز بعد صعود او را به تعویق انداخت. در ساعت 11 صبح بالاخره توانست به سمت قله ادامه دهد. او تا ساعت 7 بعد از ظهر به آنجا رسید، اگرچه در این فرآیند دچار سرمازدگی شد. او از طریق مسیر معمولی به سمت گردنه شمالی تا ارتفاع 7500 متری فرود آمد، سپس در یک خط مستقیم تر به سمت بیس کمپ حرکت کرد.

صعود سریع مارک باتارد

در 27 آوریل 1988، کوهنورد فرانسوی مارک باتارد از طریق ستون غربی بالا رفت و از خط الراس شمال غربی پایین آمد. او قبلاً کمپ هایی تا ارتفاع 7750 متری ایجاد کرده بود. او صعود کامل را در کمتر از 24 ساعت به پایان رساند که یک دستاورد قابل توجه بود.

باتارد صعود انفرادی خود را از بیس کمپ بدون اکسیژن کمکی آغاز کرد. این اولین صعود انفرادی از ستون غربی و اولین تراورس انفرادی کوه بود.

برخی انتقادات وجود داشت که این صعود نباید به عنوان یک صعود انفرادی طبقه بندی شود. ارهارد لورتان و رینهولد مسنر هر دو از صعود انتقاد کردند و اشاره کردند که مسیر باتارد قبلاً مجهز شده بود.

پیر بگین

در اکتبر 1989، پیر بگین از مسیری جدید به ماکالو صعود کرد. از ارتفاع تقریبی 7100 متری، او یک تلاش قله انفرادی انجام داد، از مسیر مستقیم از طریق جبهه جنوبی بالا رفت و از خط الراس شمال غربی پایین آمد. تمامی این برنامه بدون اکسیژن کمکی انجام شده بود.

در حین فرود، دو بهمن به وی اصابت کرد. اولی باعث شد تبریخ اولش را از دست بدهد و در اثر بهمن دوم هم تبریخ دوم و دستکش هایش از دست رفتند. او بعدا اینگونه نوشت:

با سرعتی دیوانه وار سرخوردم و روی بهمن غوطه ور شدم. سپس پرت شدم. از دو دیواره یخی پایین افتادم. انگار پایانی برای ثانیه ها نبود. چهارصد متر پایین تر، بهمن آرام گرفت. من نجات یافتم در حالی که قلبم به تندی می زد. برای لحظاتی مات و مبهوت یک گوشه نشسته بودم.

IMG 8362 789x1024 1
پیر بگین از دو بهمن در ماکالو جان سالم به در برد، اما سه سال بعد در جبهه جنوبی آناپورنا، زمانی که یک کارگاه فرود کنده شد، جان باخت. عکس: ویکی پدیا

دیگر تلاش های انفرادی

چند تلاش انفرادی قابل توجه دیگر نیز وجود داشته است.

در سال 1993، جف لووه رخ غربی را صعود کرد. او به ارتفاع 7000 متری رسید، اما در برف سنگین غرق شد و چادرش توسط بهمن مدفون گردید. سه ساعت طول کشید تا لووه خودش را بیرون آورد.

در پاییز 1996، یاسوشی یامانوی نیز یک تلاش انفرادی بر روی رخ غربی انجام داد. اما در ارتفاع 7400 متری با سقوط سنگ برخورد کرد. او به دلیل درد در ناحیه گردن و سینه تصمیم به بازگشت گرفت.

IMG 8387
ژان کریستف لافایل در بیس کمپ ماکالو قبل از تلاش انفرادی زمستانی خود. عکس: Planet Mountain

ژان کریستف لافایل کوهنورد فرانسوی شانس بدتری داشت. او در سال 2006 تلاش کرد اولین صعود زمستانی ماکالو را انجام دهد. او بدون اکسیژن کمکی صعود کرد و کمپ خود را در ارتفاع 7600 متری انجام داد. صبح روز بعد، او برای آخرین حرکت قله حرکت کرد. و کمی بعد ناپدید شد.

منبع: explorersweb

مهدی جباریان

*مهدی جباریان : شروع فعالیت کوهنوردی 1376 برخی صعودهای شاخص: • گشایش مسیر در دیواره پاتخت ، زمستانی ، سبک آلپی • رکورد صعود چهارجبهه دماوند در 25 ساعت و سی دقیقه:شروع از گوسفندسرا، مسیرهای جنوبی، غربی، شمالی، شمال شرقی، پایان در گوسفندسرا • صعود سه جبهه دماوند در 21 ساعت: شروع از گوسفندسرا، مسیرهای جنوبی، شمالی و شمال شرقی • رکورد صعود آزاد انفرادی دهلیز مرکزی یخار از معدن تا انتهای یخچال در 12 ساعت • صعود زمستانی دماوند 10 مرتبه: گرده شرقی(تیغه های یخار)، جنوبی، شمالی، یکروزه... • صعود دماوند مجموعا 104 مرتبه در فصول مختلف یالهای گوناگون. • صعود زمستانی گرده شرقی سرکچال به خلنو • صعود زمستانی قلل شاخک و علم کوه از مسیر سیاسنگا • رکورد صعود سرعتی آزاد انفرادی گرده آلمانها از ونداربن تا تنگ گلو در 7 ساعت و سی و سه دقیقه • تلاش برای صعود زمستانی آلپی ترکیبی دیواره علم کوه مسیر هاری رست، صعود برتر سال 96 • صعود به گرده آلمانها چهارده مرتبه در فصل بهار و تابستان و پاییز – صعود یکروزه گرده آلمانها • صعود یکروزه دیواره علم کوه، مسیر هاری رست از ونداربن به ونداربن بدون بارگذاری 21:33 ساعت • صعود دو مسیر هاری رست و فرانسوی های دیواره علم کوه در یک روز • رکورد عبور از البرز، شروع دربند توچال تا آزادکوه کلاک ، 102 کیلومتر، 9000 متر صعود در 46 ساعت رکورد صعود سرعتی زمستانی گرده آلمانها از ونداربن به ونداربن در 67 ساعت • رکورد صعود سرعتی خط الراس دوبرار در 17 ساعت و نه دقیقه • صعود سرعتی از پل خواب توچال کلک چال جمشیدیه در 15 ساعت و 20 دقیقه • صعود یکروزه از دربند توچال تا سرکچال سپیدستان در 23 ساعت و 50 دقیقه ، 65 کیلومتر، • صعود قله خان تنگری 7010 متر • تلاش برای صعود قله ماناسلو 8163 متر • صعود یخچالهای شمالی سبلان، کسری، یخار • صعود و تمرین سنگنوردی در دیواره های شروین، پلخواب، بیستون.... • گشایش مسیر در دیواره های کاسونک، شروین، اوسون ترکیبی ... • مربی کوهپیمایی درجه سه سایر: کمربند مشکی جودو دان یک کارشناس مهندسی معماری، دکتری مدیریت بازرگانی

یک نظر در “گرگ های تنها در ماکالو

  1. محمد گفت:

    عالی بود عالی👏👏

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

جدیدترین مقالات

مقالات پیشین

سبد خرید
فروشگاه
وبلاگ
حساب من
0 مقايسه
0 مورد سبد خرید