دوران پیش از تاریخ تولد کوهنوردی (۴۰۰۰ قبل از میلاد – ۱۷۸۶ میلادی)
انسانها از همان ابتدا با عبور از کوههای آلپ و قرار دادن نذورات خود در ارتفاعات، کوهنوردی را آغاز کردند. اما فقط در اواسط قرن هجدهم بود که اروپایی ها – که به دلیل ثروت ایجاد شده توسط تولید، وقت مازاد داشتند. – نگاه خود را به کوهستان معطوف کردند. در واقع در سالهای ۱۷۶۰ – همزمان با آغاز عصر صنعتی – دانشمند سوییسی به نام دی سوسور کوهنوردی را به جهان ارایه داد. این دانشمند مبهوت زیبایی مون بلان شد و برای اولین صعودکننده آن جایزه نقدی تعیین کرد. آنچه که در پی آن روی داد، صعود اولین قله تنها با هدف ورزشی و ظهور کوهنوردی واقعی بود.
لباس کوهنوردی – دوران پیش از تاریخ
جسد مومیایی شده مرد یخی تیرول به نام اتزی در سال ۱۹۹۱ در کوههای آلپ و ارتفاع تقریبی ۳۵۰۰ متری کشف شد. لباس وی در مورد پوشاک کوهنوردی در ۳۴۰۰ سال پیش از میلاد به ما اطلاعات داد. اتزی یک شنل بافته شده از گیاهان، کفش چرمی ضدآب، کت و پارچه پوستی از پوست گوسفند، شلوار چسبان از پوست بز، کمربند و کلاه پوست خرس با بند چانه چرمی به همراه داشت.
لباس کوهنوردی اولیه
ژاک بالمات و دکتر میشل پاکارد هنگام صعود به مون بلان در ۸ آگوست ۱۷۸۶، ورزش کوهنوردی را آغاز کردند. آنان لباس پیمایش در دره ها را پوشیده بودند و تنها تجهیزات آنها یک تیرچوبی با یک بست فلزی در انتهای آن بود.
عصر طلایی آلپینیسم و دوره پس از آن
عصر طلایی آلپینیسم به دوره صعود کوههای بلند در آلپ اشاره می کند. این تلاشها به صعود کوههای بلند در امریکا، آفریقا، آند و هیمالیا نیز گسترش یافت. در آمریکای شمالی، قله سنت الیاس در سال ۱۸۹۷ صعود شد. دنالی ، فرصت الهام بخش بعدی را ایجاد کرد و پس از چند شکست و ادعای تقلبی برای صعود قله، نهایتا در سال ۱۹۱۳ یک کشیش و دو نگهدارنده سگ بر بلندای آن ایستادند. دنالی تنها بلندترین قله در امریکای شمالی نبود بلکه به دلیل قرارگیری در آلاسکا، هوای بسیار سردی داشت که آن را شبیه به کوههای بلند در هیمالیا می کرد.
تجهیزات کوهنوردی در عصر طلایی و پس از آن
لباس کوهنوردی معمولی در عصرطلایی شامل لایه های پشمی و پارچه ای بود که باید به آن کلاه حصیری، یک عینک و یک عنصر شبیه به پانسمان را افزود. در زمان صعود دنالی یکی از کوهنوردان یک پتو نیز به دور خود اضافه کرده بود!
اواخر دهه ۱۸۷۰ بود که زنان پا به کوهنوردی گذاشتند و اینجا بود که ملاحظات اجتماعی با تنظیم پوشاک برای کوهنوردی درگیر شدند.
دوران طلایی در عمل تغییری در پوشاک ایجاد نکرد. آنچه که کوهنوردان این دوره می پوشیدند، همان چیزی بود که در زمستان نیز به طور معمول به تن داشتند. البته استفاده بیشتر از پشم را نباید نادیده گرفت.
ارتفاعات جدید در دوران بین جنگ(۱۹۱۸-۱۹۳۹)
پس از جنگ جهانی اول، اولین قله ها در هیمالیا، از جمله مسیرهای ورود به منطقه اورست، بررسی شدند و تلاشهای مهمی انجام گردید. کوهنوردان همچنین توانستند چندین قله ۷۰۰۰ متری مانند ناندادوی و کمت را صعود کنند. در سال ۱۹۳۸، آیگر برای اولین بار از دیواره شمالی صعود شد. یک سال بعد یک تیم لهستانی توانست بر قله ناندادوی بایستد و البته شروع جنگ بود که باعث توقف یک باره همه تلاش ها شد.
تجهیزات کوهنوردی در دوران بین دو جنگ
مقدار کمی از تغییرات در این دوره ایجاد شدند. الیاف طبیعی پشم و پنبه هنوز هم کاربرد اصلی را داشت. پارچه برزنت ضد آب که برای مسافرتهای دریایی ساخته شده بود نیز به عنوان بخشی از منسوجات به کوهنوردی اضافه شد. به شکلی باید گفت در این دوره بود که لایه بندی در پوشاک شکل گرفت.
در همین زمان بود که مالوری در نزدیکی قله اورست مفقود شد و سپس جسد وی در سال ۱۹۹۹ کشف شد. لباس های تن وی از جنس گاباردین، پشم، پنبه و ابریشم بود. یک تحقیق برای شبیه سازی تجهیزات مالوری انجام گردید و در پی آن محققان دریافتند که نحوه لباس پوشیدن وی بسیار موثر بوده است.
عصر مدرن – پیش به سوی بلندترین قلل (۱۹۵۰-۱۹۸۰)
اولین صعود به یک قله ۸۰۰۰ متری در سال ۱۹۵۰ با رسیدن به قله آناپورنا انجام شد. اورست در سال ۱۹۵۳ توسط تنزینگ نورگی و ادموند هیلاری صعود شد. در سالهای ۱۹۷۰ نیز سبک کوهنوردی به سمت صعودهای فنی تر و تیم های کوچک تغییر جهت یافت. این در حالی بود که اولین صعودها با تکیه بر روشهای محاصره ای انجام میشد. همین تلاشها باعث تغییر استانداردها گردید و تجهیزات و پوشاک کوهنوردی به شاخه های بی شماری تبدیل شدند که هر یک عملکردی خاص داشت.
لباس کوهنوردی – دوران مدرن
جنگ جهانی دوم و سالهای پس از آن شاهد پیشرفت تجهیزاتی مانند اکسیژن، عرضه بی پایان منسوجات نایلونی و میخ های ارزان بود. سنتز الیاف مصنوعی حاصل از مشتقات نفتی باعث سبکتر شدن لباس و مقاومت در برابر آب و باد می شد. لایه های پشمی تبدیل به البسه زیرین شدند، چرا که این ماده حتی با وجود رطوبت نیز بر خلاف نخ توان گرمایی خود را حفظ می کند. ظهور پوشاک ضدآب با قابلیت تنفس در دهه ۱۹۷۰ منجر به بروز مرحله ای دیگر در لباس کوهنوردی شد.
کوهنوردی امروز
کوهنوردی امروز دنیا شباهت کمی به آنچه در آغاز بود دارد. سنگنوردی سالنی، بولدرینگ، صعودهای ورزشی، دیواره نوردی، شاخه هایی هستند که احتمالا هیچ گاه پا بر روی یک قله یخی نخواهند گذاشت. بازی های مختلف منشعب از کوهنوردی حتی گاها در تضاد ساختاری با یکدیگر هستند. در هر صورت می توان گفت یک چیز همچنان مشترک است و آنهم ماهیت صعود می باشد. همه شاخه های کوهنوردی امروز همچنان صعود می کنند. و البته صعود در اولین فلسفه خود به خاطر صعود انجام میشود.
لباس کوهنوردی – امروز
برای صدها سال کوهنوردی آنچیزی را که پیدا می کردند، پوشیدند. اما با سختتر شدن و جدی تر شدن کوهنوردی، ابزارها، تکنیکها و لباسها نیز تخصصی تر میشوند. فرم برای پیروی از عملکرد تکامل پیدا می کند.
اگر چه همچنان هم می توان با یک تیشرت نخی و شلوار جین پا به کوهستان گذاشت. اما کوهنوردی واقعی در اینروزها با وجود الیافی مانند گرتکس، کولار، پوشاک گرم شونده برقی، انواع و اقسام کفش و صدها و شاید هزاران قطعه از تجهیزات مختلف شکلی کاملا متفاوت از روزهای شروع خود دارد.
سلام وقتتون بخیر. کاش زیر پست هاتون تاریخ انتشار مطالب و منابع رو می گذاشتید تا برای اطلاعات بیشتر و ارجاعات بتوان به آن مراجعه کرد