در سال ۱۹۷۸، جانی واترمن، کوهنورد آمریکایی، با فتح انفرادی و عبور از دو قله مونت هانتر در آلاسکا، مرزهای توانمندی بشر را در کوهنوردی تنها به چالش کشید. ماجرای نفسگیر ۱۴۵ روزه او، نه تنها رکوردی بیسابقه خلق کرد،...
در سال ۱۹۷۸، جانی واترمن، کوهنورد آمریکایی، با فتح انفرادی و عبور از دو قله مونت هانتر در آلاسکا، مرزهای توانمندی بشر را در کوهنوردی تنها به چالش کشید. ماجرای نفسگیر ۱۴۵ روزه او، نه تنها رکوردی بیسابقه خلق کرد، بلکه تصویری از اراده، مهارت و تحمل انسانی ترسیم نمود که تا امروز الهامبخش دنیای کوهنوردی است.
جان مالون واترمن، معروف به جانی واترمن، در سال ۱۹۵۲ متولد شد. او زیر نظر پدرش، گای واترمن — کوهنورد، نویسنده و حافظ محیط زیست — و در کنار برادر بزرگترش، بیل، با فرهنگ صعود و طبیعت خو گرفت.
واترمن نوجوان بود که استعدادش را در کوهنوردی به رخ کشید: در ۱۵ سالگی مسیر دشوار ریتربوشن Retribution را در کوههای شاوانگانک نیویورک صعود کرد و یک سال بعد، در ۱۶ سالگی، با باشگاه کوهنوردی آپالاچی، مسیر وست باترس”West Buttress” مککینلی (دنالی) را پیمود.
بردلی اسنایدر در ژورنال آلپاین آمریکا درباره او نوشت: «او میتوانست تنها با تکیه بر استعداد ذاتیاش پیش برود، اما کوهنوردی را جدی گرفت و خود را به یک صعودکننده سریع، ایمن و باثبات در هر نوع زمینی تبدیل کرد.»
پس از دبیرستان، واترمن به انگلستان، اسکاتلند، کانادا، آلپ و ترکیه سفر کرد و مسیرهای قابل توجهی را فتح نمود. از جمله:
جانی به سرعت به عنوان یکی از بااستعدادترین و پرجسارتترین کوهنوردان نسل خود شناخته شد.
مونت هانتر یا Begguya به معنای «فرزند دنالی» در زبان دِنا’ینا، حدود ۱۳ کیلومتری جنوب دنالی در پارک ملی دنالی قرار دارد. این کوه با دیوارههای شیبدار، یخچالهای شکافدار و شرایط جوی خشن، کوهنوردان زبده را به چالش میکشد.
دو قله دارد: قله شمالی (۴۴۴۲ متر) و قله جنوبی (۴۲۵۵ متر)، که با فلاتی مرتفع به هم متصلاند — عبوری که کمتر کسی به آن دست یازیده است.
اولین صعود مونت هانتر در سال ۱۹۵۴ توسط فِرِد بکی، هاینریش هارر و هنری مِیبوم انجام شد. آنها از مسیر غربی بر فراز یخچال کاهیلتنا Kahiltna حرکت کردند و با گذر از شیبهای تند و برفچالهای خطرناک، به قله شمالی رسیدند.
در می ۱۹۷۳، واترمن به همراه دین راو، دان بلک و دیو کارمن تلاش کردند تا برای اولین بار مسیر دیواره جنوبی-یال جنوبی مونت هانتر را فتح کنند. در آستانه رسیدن به قله جنوبی، تنها ۶۱ متر پایینتر، به دلیل شرایط جوی نامساعد و اشتباه در تشخیص قله، مجبور به بازگشت شدند.
در این تلاش، واترمن دچار سرما زدگی شد و تیم روزها در یک غار برفی گرفتار طوفان شد. با این شکست، بذر یک آرزوی ناتمام در دل جانی کاشته شد: بازگشت برای صعود انفرادی.
در همان سال، واترمن ضربهای روحی خورد: برادر محبوبش، بیل، که پیشتر پای خود را در حادثهای از دست داده بود، در آلاسکا ناپدید شد. این اتفاق واترمن را بیش از پیش منزوی کرد و به سمت کوهنوردی انفرادی سوق داد.
در بهار ۱۹۷۸، جانی واترمن به تنهایی به مونت هانتر بازگشت تا چالش بزرگش را محقق کند.
در گزارشی که برای ژورنال آلپاین آمریکا نوشت، گفت:
«نبرد من با مونت هانتر از اواخر دهه ۱۹۶۰ آغاز شد، وقتی که عکسهای بردفورد واشبرن را در ژورنال دیدم.»
هدف او: صعود از شانه مرکزی دیواره جنوبی (که در متون تخصصی به عنوان “SE Spur” شناخته میشود)، عبور از فلات قله، و سپس فرود از یال شمالی بود.
واترمن با ۱۰۹۷ متر طناب و بیش از ۳۵۰ کیلوگرم بار راهی شد. در این بار، غذایی برای دریافت ۵۰۰۰ کالری روزانه هم قرار داشت.
او صعود را به سبک “اکسپدیشن” انجام داد: بارها را به تدریج جابجا کرد، طنابها را دوباره نصب کرد، و در هر مقطع بین ۱۰ تا ۱۲ بار رفتوآمد کرد.
واترمن از یال شمالی پایین آمد و پس از ۴۳ روز دیگر، در محل پرواز قرار گرفت. این صعود انفرادی ۱۴۵ روز طول کشید — رکوردی بیسابقه و ستایششده.
در گزارش نهایی، او از استفاده از ۴۰ میخ یخ، لنگر برفی، فلوک و ۲۰ میخ سنگی خبر داد.
واترمن پس از این صعود درخشان، به تدریج دچار مشکلات روانی شد. احساس میکرد که شکستناپذیر شده است و علائم وسواس و توهم در او شدت گرفت.
در بهار ۱۹۸۱، او تصمیم گرفت مککینلی (دنا) را از طریق مسیر خطرناک East Buttress انفرادی صعود کند. با کمترین تجهیزات و ذخیره غذایی، در اول آوریل سفرش را آغاز کرد و آخرین بار در ۱۹ آوریل در ارتفاع ۳۳۵۰ متری دیده شد.
گروههای امداد فقط کمپ متروکه و رد پاهایی پیدا کردند. احتمال میرود که او در شکافی سقوط کرده یا در بهمن جان باخته باشد. جانی واترمن در آن زمان فقط ۲۹ سال داشت.
پدر جانی، گای واترمن، نیز در سال ۲۰۰۰ در اقدامی خودخواسته، با یخ زدن روی کوه لافایت نیوهمپشایر به زندگی خود پایان داد.
همسر گای، لورا واترمن، بنیاد واترمن “The Waterman Fund” را برای حفاظت از طبیعت و ارتقای آگاهیهای محیطزیستی تأسیس کرد. هر ساله جایزه “Guy Waterman Alpine Steward Award” به افراد فعال در حفاظت از کوهستانهای شمال شرقی آمریکا اهدا میشود.
جانی واترمن با همهی فروغ کوتاهش، برای همیشه در تاریخ کوهنوردی جاودانه شد؛ نمادی از شجاعت، دیوانگی و عشق بیپایان به کوهها. و خانواده ای که در کوه ها ماندند….
آیا سؤالی دارید؟
همین حالا با ما تماس بگیرید تا کارشناسان ما شما را راهنمایی کنند.
