اگر از کوهنوردهای عاشق اعداد باشید، نگادی چولی برایتان یک عدد وسوسهکننده دارد: ۷۸۷۱ متر. عددی که آن را به بیستمین قله بلند جهان تبدیل میکند. اما اگر از آنهایی باشید که به «داستان» کوهها علاقه دارند، نگادی چولی چیزی...
اگر از کوهنوردهای عاشق اعداد باشید، نگادی چولی برایتان یک عدد وسوسهکننده دارد: ۷۸۷۱ متر. عددی که آن را به بیستمین قله بلند جهان تبدیل میکند. اما اگر از آنهایی باشید که به «داستان» کوهها علاقه دارند، نگادی چولی چیزی فراتر از یک عدد است؛ یک قلهی مرموز، کمصعود، سختدسترس و تا حدی «فراموششده» در سایهی همسایههای مشهورش.
این کوه را با نامهای دیگری هم میشناسند: Peak 29 یا «پیک ۲۹»، Harka Gurung Chuli و همچنین نامهایی مثل Dakura/Dakum/Dunapurna. اما هر اسمش را که صدا بزنیم، همچنان کوهی است که در جهان واقعی کوهنوردی، کمتر از آن چیزی که باید دربارهاش حرف زده شده؛ و همین، جذابیتش را چند برابر میکند.
نگادی چولی در نپال و در محدودهای قرار گرفته که به مانسیری هیمال (Mansiri Himal) یا گاهی ماناسلو هیمال هم شناخته میشود؛ همان جایی که کوه مشهور ماناسلو (۸۱۶۳ متر) ایستاده. نگادی چولی درست مثل یک قطعهی میانی در این تودهکوه است:
یعنی اگر این منطقه را مثل یک داستان خانوادگی تصور کنیم، نگادی چولی «فرزند میانی» خانواده است: نه به اندازهی ماناسلو مشهور، نه مثل بعضی قلهها آسانتر و دمدستتر. یک جور قلهی جدی که از تو میخواهد برای دیدنش هم دلیل داشته باشی.
اینجا یک پارادوکس داریم: چطور ممکن است بیستمین قله بلند جهان، تا این حد کمصعود و کمنام باشد؟
جواب در سه کلمه است: دسترسی + خطر + فنیبودن.
نگادی چولی از هر طرف با یخچالهای فعال و دامنههای بهمنخیز احاطه شده و همین موضوع باعث میشود رسیدن به بیسکمپ یا نزدیک شدن به مسیرهای منطقی، خودش یک پروژهی جدا باشد. خیلی از قلههای بلند جهان، با وجود خطر و ارتفاع، مسیرهای تثبیتشدهای دارند. اما اینجا ماجرا فرق میکند: اینجا خطر، جزو طراحی طبیعت است.
یکی از شگفتیهای نگادی چولی، بهخصوص وقتی از سمت غرب دیده میشود، دیوارۀ عظیم و تند آن است؛ جایی که گفته میشود بیش از ۳۲۰۰ متر از محدودهی یخچال تولاگی (Thulagi Glacier) بالا میکشد. یعنی یک «برج بزرگ» از برف و یخ و سنگ که در ارتفاع بالا تازه جدیتر هم میشود.
در بالا هم ماجرا تمام نمیشود: تاج قله در واقع یک خطالرأس پیچیده است، با چند برآمدگی و قلهچههای پشت سر هم؛ و این یعنی حتی وقتی نزدیک «بالا» هستی، هنوز دقیقاً معلوم نیست «بالا» کجاست و تا رسیدن به نقطهی درست، چقدر کار مانده.
در دههی ۱۹۶۰، ژاپنیها (که آن زمان پروژههای بزرگ هیمالیایی زیاد داشتند) شروع کردند به شناخت این کوه. یکی از نکات جالب این است که از همان ابتدا، یک برداشت مهم شکل گرفت:
از غرب، کوه تقریباً «بیرحمانه» و دستنیافتنی به نظر میرسد؛ بنابراین نگاهها رفت سمت یال شرقی و دسترسی از یخچال پونگیِن (Punggyen Glacier) در شمالشرق.
در روایتهای ثبتشده، اینطور میخوانیم که در یکی از اکسپدیشنهای اولیه، ژاپنیها توانستند با عبور از یال شرقی، خودشان را به یک گردنه/سَدل در حدود ۶۲۵۰ متر برسانند؛ جایی که مثل یک سکوی میانی زیر دیواره شرقی عمل میکند. آنها از نظر مسیر، پیشروی خوبی داشتند، اما یک دشمن قدیمی وارد شد: تمام شدن تدارکات. نتیجه؟ بازگشت.
این یعنی نگادی چولی از همان اول به آدمها گفت: «فقط قدرت بدنی کافی نیست؛ لجستیک و زمان و هوا هم باید با تو باشند.»
در تلاش بعدی مهم، تیم ژاپنی دوباره مسیر را ادامه داد و حتی کمپهای بالاتر ساخت تا بتواند به سمت قسمتهای سختتر دیواره و یخهای بالایی برود. اما مشکل اینجا بود که در بخشهایی از مسیر، یخ آنقدر سخت و شفاف است که کوهنوردها باید برای هر متر، زمان و انرژی زیادی خرج کنند.
این جنس یخ، همان چیزی است که کوهنوردها گاهی به شوخی و گاهی با حرص میگویند: «یخِ شیشهای»؛ یخی که ابزار در آن خوب نمینشیند، سرعت کار را میکشد و خطر لغزش را بالا میبرد.
یکی از دراماتیکترین بخشهای تاریخ نگادی چولی مربوط به ۱۹۷۰ است. تیم ژاپنی موفق شد کمپهای خود را تا حدود ۷۵۰۰ متر بالا ببرد و دو نفر برای تلاش نهایی به سمت خطالرأس و مسیر قله حرکت کردند:
هیروشی واتانابه و شرپا لاکپا تسِرینگ
این صحنه را تصور کن: دو نفر در ارتفاعی بالای ۷۵۰۰ متر، با بادهایی که ممکن است هر لحظه برگردند، با شیبهای یخی که در هر اشتباه کوچک، سقوطی بیبازگشت میسازند. روایتها میگویند در بخشی از مسیر حتی برای مدتی از دید خارج شدند و بعد دوباره دیده شدند… اما در بازگشت، هنگام ورود به شیب برای برگشت به کمپ، سقوط کردند و جان باختند.
تلخترین قسمت داستان این است که بهدلیل از بین رفتن شواهد (مثل دوربین یا نشانههایی که میتوانست اثبات کند قله لمس شده)، هیچوقت قطعی نشد که آنها واقعاً روی قله ایستادهاند یا نه.
این ماجرا نگادی چولی را به یکی از آن کوههایی تبدیل میکند که تاریخش یک «علامت سؤال» بزرگ دارد:
آیا قله در ۱۹۷۰ فتح شد؟ یا نه؟
و اگر شد، چرا باید با چنین بهایی؟
بعد از آن، ژاپنیها باز هم تلاش کردند. اما کوه همچنان جواب نمیداد. برخی تلاشها در جنوبغربی با مشکلات فنی و نبود جای امن برای کمپ روبهرو شد و حتی حادثهی بهمن هم رخ داد. در نهایت، این مسیرها بیشتر شبیه یک هشدار بودند تا یک امید.
بعد از سالها تلاش ناموفق و تراژدیهای انسانی، بالاخره در بهار ۱۹۷۹ یک تیم لهستانی تصمیم گرفت راهی متفاوت را امتحان کند:
نه یال شرقیِ طولانی و یخزده، بلکه یال غربی؛ مسیری که از نظر بسیاری «تقریباً غیرممکن» به نظر میرسید.
لهستانیها بیسکمپ خود را در حدود ۴۰۰۰ متر روی یخچال تولاگی برپا کردند؛ جایی که از همان ابتدا، کوه چهرهی خشن یادآوری میکرد. دسترسی مستقیم از یخچال بهدلیل شکافهای عمیق و بهمنهای پیدرپی عملاً غیرقابل استفاده بود. بنابراین آنها مجبور شدند از یک ستون سنگی بسیار تند در ابتدای یال غربی بالا بروند؛ چیزی شبیه یک فیلتر سخت قبل از ورود به مسیر اصلی.
در همین بخش ابتدایی، صدها متر طناب ثابت نصب شد. بالاتر از آن، مسیر وارد ترکیبی از یخ سخت و برف فشرده شد و در نهایت، نزدیک قله، کوه یک کارت آخر رو کرد:
سنگنوردی فنی در درجه V، آن هم در ارتفاعی نزدیک به ۸۰۰۰ متر.
در نهایت، در ۸ مه ۱۹۷۹، دو عضو تیم لهستانی موفق شدند روی بالاترین نقطهی نگادی چولی بایستند. این بار همهچیز ثبت شد، مستند شد و تاریخ کوهنوردی بالاخره یک پاسخ قطعی گرفت:
نخستین صعود تأییدشدهی نگادی چولی انجام شد.
شاید انتظار داشته باشی بعد از این موفقیت، موجی از تیمها سراغ این قله بیاید. اما دقیقاً برعکس شد.
در ۱۹۸۲ یک تیم بریتانیایی تلاش کرد، اما شرایط جوی، مشکلات لجستیکی و کمبود تجربهی هیمالیایی باعث شد حتی نتوانند به ارتفاعات جدی برسند. و بعد از آن؟
تقریباً هیچ.
نه صفی از کوهنوردها، نه فصلهای شلوغ، نه روایتهای سالبهسال. نگادی چولی بعد از ۱۹۸۲ دوباره به همان چیزی تبدیل شد که از اول بود:
کوهی برای آنهایی که دلیل دارند، نه آرزو.
دلایلش ترکیبی از واقعیتهای سخت کوهنوردی است:
این قله مناسب کسی نیست که دنبال «تیک زدن لیست» باشد.
اما اگر کسی:
آنوقت نگادی چولی میتواند یک رؤیای ناب باشد.
اگر ماناسلو یک «پروژه بزرگ» است، نگادی چولی یک بیانیه شخصی است.
در دنیایی که قلهها اغلب با عدد ارتفاعشان سنجیده میشوند، نگادی چولی یادآوری میکند که:
بعضی کوهها با سختی مسیر، تاریخ خونین و سکوتشان تعریف میشوند، نه با متر و رتبه.
این قله نه رکورد میسازد، نه مدال میدهد.
اما اگر کسی از آن بالا برگردد، چیزی با خود میآورد که کمتر کوهی میدهد:
احترام عمیق به کوه، و شناخت واقعی از خودش.
صعود به نگادی چولی (۷۸۷۱ متر) یک اکسپدیشن واقعی هیمالیایی است و بههیچوجه در ردهٔ صعودهای معمول قرار نمیگیرد. این قله به دلیل ارتفاع بسیار بالا، یخهای سخت، مسیرهای ترکیبی (برف، یخ و سنگ) و انزوای جغرافیایی، تنها برای کوهنوردان بسیار باتجربه توصیه میشود.
نگادی چولی کوهی نیست که با عجله یا کمتجربگی فتح شود. در این قله، آمادگی، تجهیزات مناسب و احترام به کوه مهمتر از رسیدن به قله است.
نگادی چولی، بیستمین قله بلند جهان، یکی از آخرین سنگرهای کوهنوردی کلاسیک هیمالیاست؛ جایی که هنوز:
کوهی که نه تو را دعوت میکند، نه رد میکند؛
فقط منتظر میماند ببیند آیا واقعاً آمادهای؟
| مشخصات | توضیحات |
|---|---|
| نام اصلی | Ngadi Chuli |
| نامهای دیگر | Peak 29، Harka Gurung Chuli، Dakura، Dakum، Dunapurna |
| رتبه در جهان | بیستمین قله بلند جهان |
| ارتفاع | ۷٬۸۷۱ متر |
| ارتفاع (فوت) | 25,823 ft |
| برجستگی (Prominence) | ۱٬۰۲۰ متر |
| رشتهکوه | مانسیری هیمال (Mansiri Himal) / ماناسلو هیمال |
| کشور | نپال |
| استان | گاندکی (Gandaki Province) |
| مختصات جغرافیایی | 28°30′12″N ، 84°34′07″E |
| قلههای مجاور | ماناسلو (شمال)، هیمالچولی (جنوبشرق) |
| نوع قله | هفتهزارمتری بسیار فنی |
| دسترسی اصلی | یخچال پونگیِن (شرق) / یخچال تولاگی (غرب) |
| مسیرهای شناختهشده صعود | یال شرقی، یال غربی |
| سادهترین مسیر (نسبی) | صعود ترکیبی برف و یخ (Snow/Ice climb) |
| نخستین تلاشهای شناسایی | ۱۹۶۱–۱۹۶۳ (ژاپن) |
| صعود احتمالی (تأییدنشده) | ۱۹ اکتبر ۱۹۷۰ – واتانابه و لاکپا تسِرینگ |
| نخستین صعود تأییدشده | ۸ مه ۱۹۷۹ – تیم لهستانی |
| صعودکنندگان صعود اول | Ryszard Gajewski، Maciej Pawlikowski |
| مسیر صعود موفق | یال غربی |
| درجه فنی مسیر قله | تا درجه V سنگنوردی در ارتفاع بالا |
| تعداد صعودهای ثبتشده | بسیار محدود (کمتر از انگشتان یک دست) |
| آخرین تلاش جدی ثبتشده | ۱۹۸۲ (اکسپدیشن بریتانیا – ناموفق) |
| وضعیت کنونی | بسیار کمصعود و عملاً دستنخورده |
| خطرات اصلی | بهمن، یخچال فعال، یخ شیشهای، هوای ناپایدار |
| بهترین فصل صعود | بهار (مارس تا مه) |
| سطح مناسب کوهنورد | حرفهای / اکسپدیشنهای فنی |
| ویژگی شاخص | یکی از منزویترین و فنیترین قلههای ۲۰ قله برتر جهان |
آیا سؤالی دارید؟
همین حالا با ما تماس بگیرید تا کارشناسان ما شما را راهنمایی کنند.
