در دنیایی که قهرمانان اغلب با فریاد دیده میشوند، نائومی اومورا با سکوت، لبخندی ملایم و ارادهای از جنس فولاد جایگاه خود را در تاریخ ماجراجویی تثبیت کرد. او نه فقط کوهها و یخهای قطبی را فتح کرد، بلکه قلب...
در دنیایی که قهرمانان اغلب با فریاد دیده میشوند، نائومی اومورا با سکوت، لبخندی ملایم و ارادهای از جنس فولاد جایگاه خود را در تاریخ ماجراجویی تثبیت کرد. او نه فقط کوهها و یخهای قطبی را فتح کرد، بلکه قلب هزاران انسان را نیز با تواضع و جسارت خود تسخیر کرد. مردی از ژاپن که در دل سردترین نقاط جهان، گرمترین خاطرهها را برای دنیای ماجراجویی بر جای گذاشت.
نائومی اومورا در ۱۲ فوریه ۱۹۴۱ در دهکده کوکوفو، در منطقه کوهستانی هیئوگو ژاپن، چشم به جهان گشود. کوچکترین فرزند از هفت فرزند خانوادهای کشاورز بود و از همان کودکی با زمستانهای سخت، بادهای یخزده و دشواری زندگی روستایی خو گرفت. او در مزرعه کار میکرد، گاوهای تَجیما را به چرا میبرد و در کنار رودخانههای منجمد مارویاما، بازی و ماجراجویی میکرد.
درون آن پسر خجالتی، رگهای از رقابت و عطشِ کشف پنهان بود. او مثل دیگر همسالانش نبود؛ با اینکه در ظاهر آرام و بیادعا بود، اما در اعماق روحش، کوههایی برای فتح و قارههایی برای عبور داشت.
ورود به دانشگاه «میجی» در توکیو، فصل تازهای در زندگی اومورا بود. در سال ۱۹۶۰ در رشته کشاورزی پذیرفته شد، اما تصمیم سرنوشتساز او، عضویت در باشگاه کوهنوردی دانشگاه بود. نائومی خجالتی بود و کوهها برایش راهی بودند تا اعتمادبهنفس بسازد.
اما نخستین صعود او به کوه شیروما در ناگانو، شکستی بود تلخ. نتوانست با دیگران همقدم شود، کم آورد، جا ماند. اما بهجای عقبنشینی، تصمیم گرفت قویتر بازگردد. از آن لحظه، بخش بزرگی از عمر خود را صرف تمرین، سفرهای آموزشی و مطالعه راهنماهای کوهنوردی کرد.
در آن روزها، سفر به خارج برای یک جوان ژاپنی، رؤیایی دستنیافتنی بود. اما در سال ۱۹۶۴، با لغو محدودیتهای ارزی ژاپن، نائومی با تنها ۱۱۰ دلار در جیب به آمریکا رفت. از آنجا، جهانگردی افسانهای او آغاز شد.
او در کالیفرنیا در مزرعهای کار کرد، سپس به فرانسه رفت و به شغل پاترولی پیست اسکی پرداخت تا بتواند هزینه سفرهای خود را تامین کند. اولین صعود مهم او، تلاش برای فتح مونبلان بود که با سقوط به درون یک شکاف یخی، تجربهای نزدیک به مرگ را رقم زد؛ اما باز هم منصرف نشد.
در ادامه، در سال ۱۹۶۵ به نپال رفت و همراه با شرپاها به قله «چوآیو» صعود کرد. سپس به آفریقا رفت و دو قله کلیمانجارو و کنیا را در سال ۱۹۶۶ فتح کرد.
نائومی هیچگاه در یک نقطه نایستاد. در سال ۱۹۶۸ به آرژانتین رفت و با صعود انفرادی به آکونکاگوا (بلندترین قله آمریکای جنوبی)، نگاهها را خیره کرد. در همان سال، سفر ۶ هزار کیلومتری با قایق بهتنهایی در رود آمازون را آغاز کرد؛ سفری ۶۰ روزه از پرو تا برزیل.
در سال ۱۹۷۰، به عضویت تیم ژاپنی صعود به اورست درآمد و توانست بهعنوان نخستین ژاپنی به بام دنیا برسد. تنها سه ماه بعد، اولین صعود انفرادی به قله دنالی در آلاسکا را انجام داد. این صعود، در تابستان انجام شد؛ در فصلی که کوه تقریباً خلوت بود و او تنها با کولهای ۲۵ کیلویی و در مدت هشت روز به قله رسید.
در آن زمان، نائومی تنها ۲۹ سال داشت، اما پنج قله از هفت قله بلند هفت قاره را فتح کرده بود. او به قله وینسون در قطب جنوب نیز چشم دوخته بود.
اما شاید چشمگیرترین و دشوارترین سفر نائومی، ماجراجویی ۱۲هزار کیلومتری با سگهای سورتمه از گرینلند تا آلاسکا بود. این سفر از سال ۱۹۷４ تا ۱۹۷۶ به طول انجامید و نائومی، در سرمای وحشیانه، میان یخهای شکسته، خرسهای قطبی، و سکوت بیانتها تنها ماند.
او یک زمستان کامل را در مناطق قطبی گذراند، سگهایش را آموزش داد، با بومیان اینوئیت زندگی کرد و مهارتهای بومی مثل سورتمهرانی را از آنان آموخت. این سفر با پشتیبانی «نشنال جئوگرافی»، یک روزنامه ژاپنی، شبکه تلویزیونی، و یک شرکت غذای سگ انجام شد.
در سال ۱۹۷۸، نائومی مسیر ۷۶۰ کیلومتری قطب شمال را با سگهای سورتمه و بهتنهایی در ۵۷ روز طی کرد. در روز چهارم، یک خرس قطبی وارد کمپش شد و غذایش را خورد. در روز پنجم، او خرس را کشت. در روز ۳۵ام، روی یک تکه یخ جداشده گیر افتاد. اما هیچیک از این اتفاقات او را متوقف نکرد. او نوشت: «آنچه مرا به ادامه واداشت، فکر به کسانی بود که مرا حمایت کرده بودند. نمیتوانستم به ژاپن بازگردم، مگر آنکه مأموریتم را تمام کنم.»
پس از آن، بدون استراحت، با یک پرواز به شمال گرینلند رفت و سفر انفرادی طولی خود را در گرینلند آغاز کرد. قلل دوقلوی «نوناتاک اومورا» در پایان این مسیر، به نام او نامگذاری شدهاند.
هیچکس پیش از او دنالی را در زمستان، بهتنهایی، صعود نکرده بود. حتی امروز هم، فقط ۱۳ نفر چنین کاری کردهاند. نائومی، پس از دو سال برنامهریزی، با کولهای سبک، چوبهای بامبو برای نجات از شکافهای یخی، و خواب در غارهای برفی، راهی شد.
در ۱۲ فوریه ۱۹۸۴، در روز تولد ۴۳ سالگیاش، به قله رسید. از طریق بیسیم به عکاسان ژاپنی خبر داد. اما دو روز بعد، خبری از او نشد.
هواپیماها او را در ارتفاع ۵۱۰۰ متری دیدند، اما بعد از آن هرگز. ۱۳ روز بعد، دو کوهنورد باتجربه ژاپنی، تجهیزات او را در غاری در ارتفاع ۴۳۰۰ متری یافتند، از جمله دفترچه یادداشتش و چوبهای بامبوی نجات. آخرین جملهاش این بود:
«کاش میتوانستم در یک کیسهخواب گرم بخوابم. هرچه شود، من مککینلی را فتح میکنم.»
نائومی اومورا هیچگاه برای دیدهشدن سفر نکرد. او عاشق کشف، تجربه و درک جهان بود. مردی که در دل یخ و برف، با لبخند، زندگی را آموخت و بخشید. او الهامبخش نسلها شد و میراثش با گذر زمان بیشتر میدرخشد.
در ژاپن، دو موزه به یاد او ساخته شدهاند؛ یکی در توکیو و دیگری در زادگاهش. دانشگاه میجی به او دکترای افتخاری اعطا کرد. جایزهای به نام او به ماجراجویان برتر اهدا میشود. و فیلمی با نام «گمشده در طبیعت» در سال ۱۹۸۶، داستان زندگی او را بر پرده برد.
اما شاید بزرگترین میراث نائومی، نه در رکوردها و سفرهایش، که در روحیه متواضع، استقامت بینظیر و نگاه انسانیاش به ماجراجویی باشد. او نه فقط قلهها، که دلها را نیز فتح کرد.
آیا سؤالی دارید؟
همین حالا با ما تماس بگیرید تا کارشناسان ما شما را راهنمایی کنند.
