ماکالو در زمستان؛ کوه باد، سرما و تاریخچه‌ای پر از نبرد

چرا ماکالو در زمستان این‌قدر دشوار است؟

یک عامل در تمام گزارش‌های زمستانی ماکالو تکرار می‌شود: باد.

بادهایی با سرعت ۱۵۰ تا ۲۰۰ کیلومتر در ساعت، تغییر جهت‌های ناگهانی، دمای منفی ۴۰ تا منفی ۵۰ درجه، و نبود پنجره‌های هوایی پایدار، باعث شده ماکالو به یکی از غیرقابل‌پیش‌بینی‌ترین کوه‌های جهان در زمستان تبدیل شود.

تلاش‌های اولیه زمستانی؛ شکست‌های پی‌درپی

۱۳ تلاش ناموفق پیش از نخستین صعود

پیش از نخستین صعود موفق زمستانی، ۱۳ اکسپدیشن تلاش کردند و همگی شکست خوردند.

اکسپدیشن ایتالیایی–سوئیسی (۱۹۸۰–۱۹۸۱)

به رهبری رناتو کاساروتو، از مسیر یال جنوب‌شرقی و بدون اکسیژن. در ۲۳ ژانویه ۱۹۸۱، رومولو نوتاریس به ارتفاع ۷۳۵۰ متر رسید، اما سرمای منفی ۴۸ درجه و بادهای شدید مانع ادامه شد. بادها چنان شدید بودند که تمام هفت چادر تیم نابود شد.

تلاش بریتانیایی‌ها؛ فرسودگی در سرمای مطلق

در نوامبر ۱۹۸۱، تیم زمستانی بریتانیا به رهبری ران راتلند وارد بیس‌کمپ شد. آن‌ها مسیر معمول ماکالو لا – یال شمال‌غربی را بدون اکسیژن هدف گرفتند.

کمبود برف، امتناع باربرها، دمای منفی ۵۰ درجه و بادهای غربی، تیم را به‌تدریج فرسوده کرد. بالاترین نقطه آن‌ها ۷۳۱۵ متر بود. در نهایت، در ۲۸ دسامبر، تیم عقب‌نشینی کرد.

نخستین تلاش انفرادی زمستانی؛ ایوانو گیراردینی

در ژانویه ۱۹۸۲، ایوانو گیراردینی، کوهنورد افسانه‌ای ایتالیایی–فرانسوی، نخستین تلاش انفرادی زمستانی ماکالو را انجام داد.

او قصد داشت از ستون غربی (West Pillar) و بدون اکسیژن صعود کند؛ با تنها ۱۲۰ متر طناب و کوله‌ای ۲۵ کیلویی. با وجود بادهای طوفانی و دمای منفی ۵۰ درجه، تا ارتفاع ۷۰۰۰ متر بالا رفت.

گیراردینی بعدها گفت:

«مشکل اصلی زمستان باد است. شرایط برف و سنگ خوب است، اما دوره‌های بدون باد بسیار کوتاه‌اند. صدای باد مثل موتور بوئینگ است.»

پس از این تلاش، او عملاً از کوهنوردی فوق‌افراطی کناره گرفت.

دهه ۸۰ و ۹۰؛ باد همیشه پیروز است

از ۱۹۸۵ تا اوایل دهه ۲۰۰۰، تیم‌هایی از ژاپن، ایتالیا، اتریش، فرانسه، لهستان و اسپانیا بارها تلاش کردند:

• ژاپنی‌ها در ۱۹۸۵ تا ۷۵۲۰ متر رسیدند
• تیم رینهولد مسنر تا ۷۵۰۰ متر
• لهستانی‌ها چندین‌بار تا محدوده ۷۳۰۰–۷۵۰۰ متر
• اسپانیایی‌ها در ۱۹۹۷، ۴۵ روز باد بالای ۱۰۰ کیلومتر را تجربه کردند

در تمام این تلاش‌ها، باد عامل شکست نهایی بود.

نخستین مرگ زمستانی ماکالو؛ ژان-کریستوف لافای

در ژانویه ۲۰۰۶، کوهنورد برجسته فرانسوی ژان-کریستوف لافای، در تلاش انفرادی و بدون اکسیژن از مسیر یال شمال‌غربی ناپدید شد.

او پیش‌تر ۱۱ قله هشت‌هزارمتری را صعود کرده بود و به نجات جان خود در دیواره جنوبی آناپورنا شهرت داشت.

لافای در ۲۶ ژانویه کمپ خود را در ارتفاع ۷۶۰۰ متر برپا کرد. آخرین تماس او با همسرش صبح ۲۷ ژانویه بود. پس از آن، هرگز بازنگشت.

چادرهای او بعدها دیده شدند، اما پیکرش هرگز پیدا نشد. احتمال می‌رود در یکی از شکاف‌های خطرناک مسیر سقوط کرده باشد.

نخستین صعود موفق زمستانی؛ اوروبکو و مورو

پس از ۱۳ شکست، سرانجام در ۹ فوریه ۲۰۰۹، دنیس اوروبکو و سیمونه مورو موفق شدند ماکالو را در زمستان و بدون اکسیژن فتح کنند.

رمز موفقیت آن‌ها:

• سرعت بالا
• انتخاب مسیر مستقیم‌تر و محافظت‌شده‌تر از باد
• بیواک‌های سبک
• طناب‌کشی دائم بین دو نفر

آن‌ها در حالی به قله رسیدند که سرعت باد به ۱۲۰ کیلومتر در ساعت می‌رسید و پیش از ورود یک طوفان عظیم، به سلامت به بیس‌کمپ بازگشتند. شرح اولین صعود زمستانی ماکالو را در موج کوه بخوانید.

تلاش‌ و تراژدی ۲۰۲۶

به نقل از اکسپلوروب در زمستان ۲۰۲۵–۲۰۲۶، یک اکسپدیشن به رهبری سانو شرپا دومین صعود زمستانی را مطرح کرد. اما این موضوع با مرگ فوربا اونگل شرپا و ناپدید شدن ابوالفضل گوزلی کوهنورد ایرانی، در جریان فرود، تحت‌الشعاع قرار گرفت.

تا پایان ژانویه ۲۰۲۶:

• هیچ عکس یا مدرک قطعی از صعود منتشر نشد
• جست‌وجوها به دلیل باد شدید متوقف شد
• هر دو پیکر در کوه باقی ماندند

جمع‌بندی؛ چرا ماکالو هنوز اسطوره است؟

ماکالو در زمستان، نه صرفاً یک صعود، بلکه نبردی تمام‌عیار با طبیعت است. تاریخی که پر از شکست‌های بزرگ، نام‌های افسانه‌ای و تنها دو موفقیت واقعی است، نشان می‌دهد که این کوه هنوز هم یکی از آخرین قلعه‌های دست‌نخورده هیمالیانوردی زمستانی به شمار می‌رود.

در ماکالو، باد همیشه حرف آخر را می‌زند.