صعود «سرنوشت» پس از 10 سال تلاش بر روی کیمشونگ

در جهان صعودهای بلند و بی‌رحم هیمالیا، گاهی یک قله می‌تواند به وسواسِ تمام‌عیارِ یک انسان تبدیل شود. برای فرانچسکو کاتزانلی، کوهنورد و راهنمای اهل دره‌ی آئوستا در ایتالیا، این وسواس نامی داشت: کیمشونگ — قله‌ای ۶۷۸۱ متری در قلب پارک ملی لانگتانگ نپال، درست در مرز تبت.
قله‌ای که تا سال ۲۰۲۵ هیچ انسانی بر فرازش نایستاده بود.

آغاز ماجرا: از یک بار تا یک رؤیا

همه‌چیز از یک شب عادی در کاتماندو آغاز شد. سال ۲۰۱۴ بود. کاتزانلی پس از تلاش ناموفق بر روی کانگچنجونگا، در یک بار محلی با جیان‌پائولو کرونا دیدار کرد؛ کوهنوردی دیگر از ایتالیا که به‌تازگی از تلاشی بر روی قله‌ی تالونگ بازگشته بود. گفت‌وگویی ساده بر سر یک لیوان نوشیدنی، جرقه‌ی پروژه‌ای ده‌ساله را زد.
آن‌ها به دنبال قله‌ای کمتر شناخته‌شده بودند؛ جایی که هم چالش فنی داشته باشد و هم روح ماجراجویی ناب. در نهایت، با راهنمایی دوست مشترکشان اسکار پیتزا، منطقه‌ی لانگتانگ و قله‌ی کیمشونگ انتخاب شد.

اما آنچه در انتظارشان بود، نه ماجراجویی، بلکه فاجعه بود.

فاجعه‌ی ۲۰۱۵: زمین‌لرزه‌ای که همه‌چیز را تغییر داد

بهار ۲۰۱۵ در تاریخ نپال به‌عنوان یکی از تاریک‌ترین فصل‌ها ثبت شده است. زمین‌لرزه‌ای ویرانگر با بزرگی ۷.۸ ریشتر هزاران نفر را به کام مرگ کشاند. لانگتانگ، در نزدیکی مرکز زلزله، تقریباً با خاک یکسان شد.
کاتزانلی و تیمش که برای صعود آمده بودند، ناگهان خود را در میان خرابه‌ها و آوار یافتند. مأموریت کوهنوردی‌شان به یک عملیات نجات بدل شد.

در میان پیکرهای جان‌باختگان، جسد همان دوست و راهنمایشان اسکار پیتزا نیز پیدا شد؛ کسی که اصلاً باعث انتخاب این منطقه شده بود.
کاتزانلی بعدها گفت:

«آن صعود برای ما تبدیل شد به تجربه‌ای از زندگی و مرگ. هیچ‌وقت نتوانستم از فکر آن روزها بیرون بیایم.»

بازگشت به کوه: تلاش‌های بی‌پایان

یک سال بعد، با وجود خاطرات تلخ، تیم ایتالیایی به کیمشونگ بازگشت. اما کوهستان هنوز مهربان نشده بود.
کاتزانلی می‌گوید:

«کیمشونگ کوهی کاملاً عمودی است. هیچ سمت آسانی ندارد و هیچ نقطه‌ی امنی در مسیرش نیست. از همان متر اول باید در اوج توانت باشی.»

مشکل دیگر، بادهای سهمگین تبتی بود که بی‌وقفه بر دامنه‌ها می‌کوبیدند. همان بادهایی که در سال ۲۰۱۶ چهره‌ی کوه را تغییر دادند — برف‌ها را روبیدند و سطح یخی خطرناکی باقی گذاشتند. در یکی از تلاش‌ها، تکه‌سنگی از بالا جدا شد و بازوی کاتزانلی را شکست. بازگشت دردناک از دل طوفان، پایان موقتی رؤیای او بود.

سال‌های فاصله: از آلپ تا اوگر

در سال‌های بعد، کاتزانلی در سراسر جهان صعود کرد — از دیواره‌های سرد آلاسکا تا برج‌های پاتاگونیا. در هیمالیا، بدون اکسیژن مکمل بر ۸۰۰۰متری‌ها تلاش کرد (به‌جز اورست که با یک مشتری صعود شد).
در همین سال‌ها، او به یکی از نمایندگان نسل جدید آلپینیست‌ها تبدیل شد: کوهنوردانی سریع، سبک‌بار و متعهد به «سبک آلپی ناب».
او رکوردهایی در صعودهای پیوسته در آلپ، از جمله مسیرهای متعدد بر روی ماترهورن، به نام خود ثبت کرد. اما در پس همه‌ی موفقیت‌ها، صدایی در ذهنش تکرار می‌شد:
کیمشونگ هنوز منتظر است.

بازگشت در ۲۰۲۴: نزدیک اما ناکام

در پاییز ۲۰۲۴، او بار دیگر تیمی از بهترین راهنمایان ایتالیایی را گرد آورد: روژه بووار، امریک فاوره، ژروم پروکه، استفانو استرادلی، فرانچسکو راتی و جیوزپه ویدونی.
آن‌ها تا ارتفاع ۶۵۰۰ متری پیش رفتند اما باد و یخ، راه را بست. درست وقتی آماده‌ی تلاش دوم بودند، پیامی اضطراری دریافت کردند — سقوط کوهنورد اسلواک، اوندری هوسرکا، در شکاف یخی نزدیک قله‌ی لانگتانگ لیرونگ.
تیم ایتالیایی فوراً همه‌چیز را رها کرد و برای نجات حرکت کرد. اما دیر شده بود.
حادثه، صعودشان را نیمه‌کاره گذاشت، ولی در عوض بار دیگر به کاتزانلی یادآوری کرد که زندگی در کوه چقدر شکننده است.

بازگشت نهایی: پاییز ۲۰۲۵

در اکتبر ۲۰۲۵، بدون هیچ سر و صدایی، کاتزانلی به لانگتانگ بازگشت؛ این بار تنها با جیوزپه ویدونی. دو نفری، آرام و بی‌ادعا، آماده‌ی چالشی شدند که ده سال در ذهنشان جا خوش کرده بود.
او گفت:

«این‌بار همه‌چیز را می‌دانستیم. مسیر، شرایط، بادها. تمرین کرده بودیم، آماده بودیم، و تجهیزات دقیقاً برای همین صعود انتخاب شده بود.»

اما سرنوشت، نقشه‌ی دیگری داشت.

در روستای کایانگین گومپا، آن‌ها با دو کوهنورد اتریشی آشنا شدند: بنجامین زورر و لوکاس والدنر. این دیدار اتفاقی، به نقطه‌ی عطف صعود بدل شد.
چهار نفر تصمیم گرفتند نیروهایشان را ترکیب کنند و تیمی متحد بسازند — در روزگاری که بسیاری از گروه‌ها از ترس «ربوده شدن مسیر» حتی مکان صعود خود را پنهان می‌کنند، این همکاری درسی از اعتماد و رفاقت بود.

مسیر «سرنوشت» بر دامنه‌های کیمشونگ

در ۲۰ اکتبر، تیم از پای یخچال کیمشونگ در ارتفاع ۵۴۵۰ متری حرکت کرد. شرایط ایده‌آل بود؛ آسمان صاف، باد آرام و برف فشرده.
در دو گروه طناب‌کشی شده، با گام‌هایی هماهنگ پیش رفتند. مسیر جدیدشان ۱۳۰۰ متر ارتفاع داشت با درجه‌ی سختی ۶۰ درجه، AI4، M5 — ترکیبی از برف تند، یخ سخت و بخش‌هایی از صخره‌های خشک.
آن‌ها ساعت ۱۲:۳۰ ظهر به قله رسیدند؛ جایی که هیچ انسانی تا آن روز قدم نگذاشته بود.
نام مسیر را Destiny گذاشتند — «سرنوشت».

صعودی به‌غایت مداوم و بی‌امان

کاتزانلی در گفت‌وگو با خبرنگار ExplorersWeb گفت:

«مسیر از ابتدا تا انتها سراشیبی مداوم داشت. نه نقطه‌ی استراحتی بود و نه هیچ بخش آسانی که نفسی تازه کنیم. هر مترش از ما توان و تمرکز کامل می‌خواست.»

در مسیر، هیچ نقطه‌ی خاصی به‌عنوان “کراکس” یا بخش بحرانی وجود نداشت؛ اما شدت یکنواخت و خسته‌کننده‌ی سراسر مسیر، آزمونی از استقامت ذهنی و فیزیکی بود.
او و هم‌تیمی‌هایش در دو تیم طناب‌کشی حرکت کردند، رهبری را جابه‌جا می‌کردند و گام‌به‌گام ارتفاع می‌گرفتند. برف فشرده و یخ‌های آبی زیر پا صدایی آهنین داشتند و باد آرام، خلاف تمام سال‌های گذشته، سکوتی بی‌سابقه به کوهستان داده بود.

کاتزانلی بعدها گفت:

«این‌بار، بعد از آن‌همه سال شکست و حادثه، گویی خود کوه می‌خواست اجازه دهد مسیرش را باز کنیم.»

خطرناک‌ترین بخش: برف بی‌پناهی

اما درست در بخش‌های بالایی، همه‌چیز تغییر کرد.
آخرین ۹۰ دقیقه‌ی صعود، سراسر برف فشرده و بدون هیچ شکافی برای کارگذاری میخ یا پیچ یخ بود.
آن‌گونه که کاتزانلی توضیح می‌دهد:

«در آن قسمت، تنها کاری که می‌توانستی بکنی این بود که حرکت را متوقف نکنی. اگر یکی از ما می‌لغزید، همه سقوط می‌کردیم. در تمام مسیر تمرکز مطلق داشتیم، حتی یک اشتباه کوچک مرگبار بود.»

عکس‌های منتشرشده از آن بخش نشان می‌دهد رمپی شیب‌دار از برف، درست بالای پرتگاهی عظیم. حتی طناب‌ها در آنجا بیشتر نقش روانی داشتند تا حفاظ واقعی.
با این حال، در سکوت و هماهنگی کامل، چهار کوهنورد بالا رفتند و سرانجام، ساعت ۱۲:۳۰ ظهر بر فراز قله‌ای ایستادند که هیچ انسانی پیش از آن به آن نرسیده بود.

نامی ساده برای سفری عمیق: «Destiny»

در سکوتی که فقط صدای تنفس سنگین‌شان شنیده می‌شد، کاتزانلی به اطراف نگریست؛ در شرق، فلات تبت و در غرب، دامنه‌های سفید هیمالیا امتداد داشت.
او گفت:

«اسم مسیر را Destiny گذاشتیم، چون این صعود نتیجه‌ی تصادف نبود. ده سال تلاش، دوستی، شکست، مرگ، زلزله و امید در آن نهفته بود. همه‌چیز به نقطه‌ای رسید که فقط می‌شد گفت سرنوشت.»

این مسیر با مشخصات زیر در دفتر ثبت صعودهای آلپی ثبت شد:
Route “Destiny” – Kimshung (6781 m) – 1300 m, 60°, AI4, M5 – First Ascent, Oct 20, 2025.

بازگشت: ۱۲ فرود، هزار متر اضطراب

پس از چند دقیقه کوتاه بر فراز قله، چهار کوهنورد راه بازگشت را در پیش گرفتند. بخش بالایی را با دقت پایین رفتند و سپس ۱۲ مرحله رپل (فرود طنابی) انجام دادند تا به دامنه‌ی یخچالی برسند.
کاتزانلی گفت:

«سخت‌ترین کار، حفظ تمرکز بعد از موفقیت بود. در کوهنوردی، بسیاری در مسیر پایین قربانی می‌شوند، نه بالا.»

در نهایت، درست پیش از غروب، ساعت ۷ شب به پای کوه رسیدند. در مجموع، کل مسیر صعود و بازگشت تنها در یک روز کامل انجام شد — صعودی در سبک آلپی ناب، بدون کمپ، بدون طناب ثابت و بدون پشتیبانی.
وقتی به دره بازگشتند، مردم محلی با چای داغ از آن‌ها استقبال کردند. خستگی در چهره‌شان موج می‌زد، اما لبخندشان نشان از رضایت عمیقی داشت.

ده سال مسیر، دوستی و رهایی

فرانچسکو کاتزانلی در ۳۵ سالگی، یکی از همه‌فن‌حریف‌ترین آلپینیست‌های نسل خود است — راهنمای کوهستان، امدادگر و کوهنوردی که مرزهای سبک آلپی را در کوه‌های جهان جابه‌جا کرده است.
اما شاید هیچ‌یک از صعودهایش به اندازه‌ی کیمشونگ، حامل چنین بار احساسی و انسانی نبوده است.

او گفت:

«در این کوهستان، ما سال‌ها پیش دوستانمان را از دست دادیم. وقتی امسال به قله رسیدیم، حس کردم بخشی از آن‌ها هم با ما بالا آمده‌اند.»

هم‌تیمی‌اش ویدونی نیز گفت:

«ما نه فقط قله‌ای را فتح کردیم، بلکه خاطره‌ای را زنده کردیم. کیمشونگ برای ما فقط یک قله نبود — نمادِ پیوند، استقامت و دوستی بود.»

معنای پیروزی در عصر صعودهای سریع

صعود کیمشونگ در دورانی اتفاق افتاد که بسیاری از اخبار کوهنوردی درباره‌ی رکوردهای سرعت، اکسیژن مصنوعی یا حمایت لجستیکی است.
اما مسیر Destiny یادآور چیزی بود که کوهنوردی کلاسیک بر پایه‌ی آن بنا شده است: تلاش شخصی، سبک سبک‌بار، و رفاقت انسانی در دل خطر.

به قول خود کاتزانلی:

«در کوهنوردی واقعی، قهرمان کسی نیست که فقط زودتر برسد؛ قهرمان کسی است که پس از سقوط و درد، بازمی‌گردد — بارها و بارها.»

فرود به خانه

پس از بازگشت به اروپا، کاتزانلی بلافاصله در گفت‌وگویی کوتاه با رسانه ها حضور یافت و اعلام کرد که قصد ندارد مسیر کیمشونگ را تکرار کند:

«برای من، این کوه تمام شد. حالا فقط خاطره‌ای است که می‌خواهم با دیگران به اشتراک بگذارم.»

چهار کوهنورد اکنون در زمره‌ی معدود کسانی قرار دارند که موفق به گشودن قله‌ای کاملاً بکر در هیمالیا شده‌اند — کاری که در عصر حاضر، با وجود نقشه‌برداری‌های دقیق و ازدحام صعودها، تقریباً غیرممکن شده است.

نتیجه‌گیری: سرنوشت، نامی برفراز بادها

کاتزانلی پس از بازگشت گفت:

«ده سال طول کشید تا بفهمم سرنوشت همیشه چیزی نیست که در آینده منتظرش باشی؛ گاهی همان راهی است که قدم‌به‌قدم در طول سال‌ها می‌سازی.»

مسیر «Destiny» اکنون نه‌تنها بر دامنه‌های سرد کیمشونگ، بلکه در تاریخ آلپینیسم معاصر نیز ثبت شده است — یادگاری از نسلی که هنوز باور دارد روح ماجراجویی زنده است، اگر جرئتِ بازگشت دوباره داشته باشی.