منو
  • ارسال رایگان پستی برای خرید بیش از 500 هزار تومان
  • ارسال سریع با تیپاکس در روز خرید
  • ارسال با پیک در زمان مورد نظر مشتری برای تهران
  • 7 روز ضمانت تعویض و عودت
  • مشاوره تخصصی

شمال شرقی کی2 ، اولین صعود

0
(0)

اولین صعود مسیر شمال شرقی کی2 و سومین صعود کوه در سال 1978 به قلم جیمز ویکوایر بازگردان موج کوه

قله کی2 در میان رشته کوههای قراقوروم ایستاده است. با ارتفاع 8611 متری هر چند به دلیل قدری ارتفاع کمتر نسبت به اورست ، اما به دلیل شکل خاص ، شیب های رعب آور و سختی ادامه دار در واقع یکی از سختترین ها در جهان می باشد. اولین تلاش در 1902 و اولین صعود آن در 1954 انجام گرفت.

مرتبط : کی2 ، مسیرهای کی2 ، بلندترین کوههای جهان

اولین تلاش ما

یک اکسپدیشن امریکایی ، به رهبری جیم ویتاکر ، اولین امریکایی که اورست را صعود کرده بود ، تلاش کرد که مجوز دولت پاکستان را در سال 1973 به دست آورد. این تیم که من به عنوان سرپرست ذخیره آن انتخاب شده بودم تنها از هشت کوهنورد تشکیل شده بود. بسیار کمتری از تعدادی که برای مسیر قصد شده لازم بود: مسیر تلاش نشده شمال غربی کی2 بالای گذرگاه ساویور. اعتراضات بارابران ، هوای نامناسب ، بیماری تیم و در نهایت سختی کار باعث شده که صعود در 6600 متری به پایان برسد.

ما با نا امیدی به خانه بازگشتیم تا به فکر تلاش مجدد باشیم. اما مجبور بودیم صبر کنیم. لهستانی مجوز سال 1976 را داشتند ، ژاپنی ها برای سال بعد آن مجوز گرفته بودند. ما به امید سال 1978 صبر کردیم ، و مجددا با سرپرستی ویتاکر ، یک درخواست ارسال گردید. در زمانی که متوجه شدیم کریس بانینگتون انگلیسی به دنبال صعود در آن سال است امیدها هم کمرنگ شدند.

تیم لهستانی به سرپرستی ژانوس کورزاب ، تقریبا بر شمال شرقی کوه فایق شد. یک تیم 18 نفری از بهترین کوهنوردان لهستانی در حال پیروزی بر این مسیر دشوار در این کوه صعب بودند. دو کوهنورد ، ایگوناس چروباک و ویکتور وروژ ، راه خود را از میان یخ پرشیب تا حدود 8200 متری باز کردند ، اما آنها به دلیل تاریکی ، طوفان و نقص سیستمهای اکسیژن مجبور به بازگشت شدند. در مسیر آبروزی و در سال بعد ، کوهنوردان ژاپنی توانستند هفت کوهنوردشان را به قله برسانند ، که شامل اشرف امان پاکستانی هم میشد. این اکسپدیشن از نظر سایز بسیار بزرگ بود و تعداد کوهنوردان به حدود 50 نفر می رسید.

سیاست و کوهنوردی

در شب سال نو ، 31 دسامبر 1976 ، ما یک نامه حیرت انگیز از سفارت پاکستان دریافت کردیم که مجوز ما به عنوان یک مورد خاص برای تلاش روی کی2 در سال 1978 قبول شده بود. کمک دوست نزدیک جیم ویتاکر ، سناتور ادوارد ام.کندی تاثیر مهمی بر تغییر تصمیم دولت پاکستان گذاشته بود. البته ما در خط دوم پس از تیم انگلیسی که در مسیر غربی بودند قرار گرفتیم. هدف ما صعود روی شمال شرقی کی2 بود.

با قصد اجتناب از مسائل مرتبط با نیروی کم در تلاش قبلی ، ویتاکر تیم را بزرگتر کرد. به علاوه دکتر رابرت شایلر ، دیان روبرتز ، همسر ویتاکر و عکاس برنامه و من ، و همه نفرات قبلی ، درتیم 1975 ، او جان روسکلی ، لوییس ریچاردت ، ریکی ریدجوی ، دکتر چندلر ، ویلیام سامنر ، دکتر آلبرت ادموندز ، کریگ اندرسون ، ترنس بیچ و چری بیچ را هم به تیم افزود. همه ما تجارب قبلی در هیمالیا داشتیم. لیف پترسون ، یک عضو تیم 75 ، دوسان جاگرسکی و الن گیولر می خواستند همراه ما باشند که هر سه در حوادث کوهنوردی جان خود را از دست داده بودند. با احترام به آنها جای آنها در تیم باز شده بود. بیوه جاگرسکی ، دیانا ، به اکسپدیشن پیوست تا به عنوان آشپز و سازماندهنده بیس کمپ فعالیت کند ، اما بعدا نقش مهمی در کمپهای بالا هم ایفا نمود.

شروع حرکت به سمت شمال شرقی کی2

در 13 ژوئن ما عازم راولپندی شدیم. بر خلاف سال 1975 ، زمانی که ما تاخیرهای زیادی را در مسیر تجربه کرده بودیم ، اینبار هم بسیار کارمان راحت شده بود. یک دلیل اصلی برای این موضوع هم سلیم محمد خان افسر تیم بود. قبل از ترک اسکاردو ، خبر مرگ نیک استکورت در گرده غربی کی2 بر اثر بهمن شوک بدی به تیم آورد. این حادثه به تعطیلی تلاش تیم انگلیسی انجامیده بود.

شمال شرقی کی2

بیس کمپ

پس از 13 روز حرکت ، به کمپ آشنای مسیر آبروزی در پای قسمت های جنوبی رسیدیم. ما یک تعداد از باربران را متقاعد کردیم که بارها را به بیس شمال شرقی کی2 حمل کنند ، جایی حدود 14 کیلومتر جلو تر و با ششصد متر ارتفاع بیشتر . پس از چند روز 9 تن بار ما به این کمپ جدید که بعدا بیس کمپ اصلی می شد منتقل گردید.

در 13-14 جولای ، ریچاردت ، ریجوی ، چندلر و ادموند مسیر به سمت گرده شمالی مسیر در کمپ دو در ارتفاع 6100 متری را آماده سازی کردند. مسیر بین این دو کمپ در معرض ریزش سنگ قرار داشت که خوشایند نبود.

بالای کمپ دو در 17 جولای ویتاکر و من مسیر را به سمت کی استون ، یک مشخصه برجسته در 6800 متری باز کردیم . ریچاردت در روز دوم به ما پیوست و به همراه همدیگر به کمپ سه زیر یک دیواره یخی رسیدیم. فرآیند به طور شگفت انگیزی به سرعت پیش می رفت اما قسمت فنی مسیر هنوز پیش روی ما بود ، یک لبه چاقویی به طول 800 متر که از نقابهای بزرگ و پیچیده و چند برج سخت تشکیل شده بود. به نوعی اینجا کراکس شمال غربی کی2 خواهدبود. قبل از آنکه ادامه دهیم ، هوای خوب خراب شد و باید به کمپ یک یا همان بیس کمپ در پای مسیر باز می گشتیم.

در 29 جولای ، ریدجوی ، روسکلی ، سامنر و من به زودی متوجه خطایمان در نگه نداشتن نفرات در کمپهای بالا برای حفظ آنها در طوفان شدیم. تقریبا یک روز خسته کننده صرف احیای کمپ سه شد. سامنر و من تصمیم داشتیم به کمپ 2 بازگردیم که به دلیل دیر رسیدن آن شب را پیش روسکلی و ریجوی ماندیم. آنها برای رد کردن قسمت سخت پیش رو تا کمپ 4 انتخاب شده بودند و من و سامنر باید بارها را از کمپ 2 به بالا می آوردیم.

کراکس مسیر

شمال شرقی کی2
قسمت های سخت مسیر بین کمپ 3 و 4

با اینکه در بعضی قسمت ها از طناب ثابت لهستانی استفاده کرده بودند اما ریدجوی و روسکلی در طول دو روز تقریبا از بیشتر قسمت های فنی مسیر به خوبی رد شدند. سامنر و من در روز سوم این تیغه باریک شمال غربی کی2 را تقریبا تا آخر رفتیم. در روز 2 آگوست در حالی که سامنر در کمپ ماند ، من و روسکلی و ریدج وی کمپ 4 را در روز تاج برفی باریکی ایجاد نمودیم. بالاتر مسیر وسعت می یافت و ما نسبت به تمام کردن مسیر در 10 روز یا کمتر خوشبین شده بودیم.

شمال شرقی کی2
گذرگاه یخی 800 متری

در طول سه هفته آینده تیم با مشکلاتی برخورد کرد که دلیل آن طوفان نبود بلکه ناهماهنگی ها در تیم به آن دامن زد. ویتاکر من ، ریچاردت ، روسکلی و ریدج وی را به عنوان تیم اول تلاش روی قله انتخاب کرد که باعث برخی منازعه ها در گروه شد. کمبود مشورت با دیگر نفرات تیم را شاید دلیل این مساله میشد به حساب آورد. ما به دو دسته تقسیم شده بودیم.

با وجود این اشتباهات ، ریجوی ، ریچاردت ، چندلر و روسکلی ، در یک روز طولانی با حمل بار کمپ 5 را در حدود 7700 متری برقرار کردند. اما یک طوفان دیگر آنها را مجبور به بازگشت کرد. منابع رو به پایان بود و به نظر ما تنها یکی دو شانس دیگر برای قله داشتیم.

در شش آگوست تمام تیم به کوه بازگشت. تنها شالر Schaller ، که از ناحیه زانو آسیب دیده بود در کمپ ماند. ما یک شکل کلیدی برای ایجاد هارمونی بین فعالیت ها گرفته بودیم. در یک روز ، ریچاردت ، اندرسون ، ویتاکر ، روبرت و من از کمپ 1 به کمپ 4 رفتیم و به روسکلی و ریدجوی که از آخرین طوفان آنجا منتظر بودند پیوستیم. یک باد تند از سمت چین می آمد و عبور از مسیر را سخت کرده بود. ویتاکر و روبرتز پس از تاریکی رسیدند ، در حالی که گویی در مراحل اولیه هیپوترمی بودند. دیگران در کمپ سه منتظر شدند و این خودش منجر به برخی بحث ها بین دو کمپ شد.

کمپ 5 در 28 آگوست توسط ما هفت نفر مجددا ایجاد گردید ، اما امید ما به نظر در حال کم شدن بود چرا که گویی طوفان دیگری در حال نزدیک شدن بود. در یک هوای نه چندان مناسب من و ریچاردت 300 متر دیگر را صعود کردیم تا کپسولهای اکسیژن ، تجهیزات ، اجاق ، سوخت و طناب را بارگذاری کنیم. ما به ارتفاع 8000 متری رسیده بودیم ، اما هنوز قله بسیار بالاتر بود. شمال غربی کی2 واقعا طولانی بود.


مطالب بیشتر


با بازگشت به کمپ 4 که در طوفان منتظر بود ، ما هم درگیر بحث های استراتژی قله و موقعیت تیم شدیم. روسکلی و ریدج وی متعهد به پایان رسانیدن مستقیم مسیر هرم قله مانند آنچه که لهستانی ها تلاش کرده بودند هستند. بچ ها که به ما پیوسته بودند ، ریچاردت ، و من به دنبال یک تراورس جدید به سمت مسیر آبروزی بودیم. مسیر از نظر فنی سخت نبود اما در زیر یک صخره یخی قرار داشت که آنرا در معرض بهمن قرار میداد.

کش و قوس بحث ادامه داشت تا اینکه نهایتا تصمیم گرفته شد. ما به دو تلاش مجزا تقسیم شدیم: روسکلی و ریدج وی در مسیر مستقیم لهستانی ها در قسمت آخر و ریچاردت و من به همراه بچ ها به عنوان پشتیبان برای یک تراورس جدید به سمت مسیر موجود قله

اگرچه اکسپدیشن متدهای کلاسیک طناب ثابت را در پیش گرفته بود ، اما کمبود منابع و وقت کافی ، برای رسیدن به قله ، باعث شد که ما در این قسمت به سبک آلپی تغییر رویه بدهیم. اگر هوا اجازه میداد ما میتوانستیم به این تلاش چهل ساله امریکایی ها پایان ببخشیم.

در 2 سپتامبر مجددا به کمپ 5 بازگشتیم. بچ ها عقب مانده بودند . پس از تاریکی لازم بود تا پایین برویم و به آنها کمک کنیم که بالا بیایند. به خصوص چری وضعیت خوبی نداشت و چندین ساعت از آن مراقبت کردیم. ما یک روز استراحت را در هوای خراب گذراندیم و وضعیت حال چری هم ضعیفتر می شد. چند صد متر بالای کمپ 5 چری دیگر ادامه نداد، او به حد کافی تلاش کرده بود و حالا باید باز می گشت.

همسر وی ، تری ، ریچارد و من ساعت ها تلاش کردیم که مسیر جدید را از تراورس باز کنیم اما نهایتا به دلیل شرایط بد برف تسلیم شدیم. ردیج وی و روسکلی هم تقریبا تمام روز را وقت صرف کردند که به محل کمپ شش برسند. آنها مشکلات زیادی هم برای پیدا کردن بارگزاری هفته قبل داشتند.

شب هنگام 4 نفر از ما در کمپ 5 بودیم. ریجارد و من تصمیم گرفته بودیم که آزمایشی به روسکلی و ریدج وی بپیوندیم اما این قدری عجولانه بود ، در صبح ریچاردت ما را به سمت بالا ترک کرد تا مجدد روی تراورس کار کند. بچ و من در محل تلاقی دو مسیر صبر کردیم تا درست قبل از آنکه ریچاردت به دنبال کوله اش بیاید ، ما هم تصمیم گرفته بودیم که مجددا روی تراورس تلاش کنیم. ریچاردت نتوانسته بود مسیر را تمام کند اما جلوتر رفته بود.

با رسیدن به آخرین نقطه من کوله ام را زمین گذاشتم و تلاش کردم تا از میان برف عمیق راهی باز کنم. نهایتا من به یک گذرگاه باریک بین یک بلوک یخی که رسیدن با شانه بالای سر را بسته بود رسیدم. در گوشه آن مشخص بود که یک یخ پرشیب 70 متری راه ما را به شانه کوه مسدود کرده است. در اواخر عصر ، ما به سختی برای ایجاد کمپ متوقف شدیم. کمپ ایتالیای ها و ژاپنی ها در صعود های قبلی بالاتر از اینجا قرار گرفته بود.

با چپیدن در یک چادر دو نفره ، یک شب را به امید گذراندیم. خواب غیرممکن بود. ما تمام شب یک گاز را روشن نگه داشتیم و تا جایی که می شد نوشیدنی خوردیم. در حال چرت زدن بودم که پایم به قوری خورد و مقدار آب روی کت پرم و کیسه خواب ریخت به دلیل یخ زدن تصمیم گرفتم که آنها همین جا رها کنم ، تصمیم که تقریبا به بهای جانم بود.

شمال شرقی کی2
ریچاردت در حال نزدیک شدن به باتل نک

پایانی برای شمال شرقی کی2

قبل از روشنایی روز ، آماده حرکت بودیم. بچ در ایجاد این کمپ زحمت زیادی کشیده بود. با ترک کمپ ، یک بطری آب یک بطری آب از کت پرم در رفت و درشیب به پایین غلطید. با دلیل سرما و کرختی ارتفاع ، بدون جایگزین کردن آب به صعودم ادامه دادم.

به دنبال ریچاردت به سختی می توانستم ریتمم را حفظ کنم. در 8000 متری تصمیم گرفته که با اکسیژن صعود کنم. فهمیدم که فقط دو سوم کپسولم پر است، برای حفظ گام باید روی 11 لیتر در دقیقه اکسیژن استفاده شود اما من روی جریان 2 لیتر بودم. ما در حال عبور از یک شیار کم عمق برای رسیدن به پای قسمت یخی بودیم.

ریچاردت هم با اکسیژن صعود می کرد ، اما کمی جلوتر متوجه یک سوراخ در ماستکش شد که این به معنای بی استفاده بودن آن بود. در پای قسمت یخی شروع به حرکت عرض برای تراورس آن کردیم. حالا دیگر بعد از ظهر شده بود و ما هنوز باید 400 متر دیگر بالا برویم. بالای یک کنج ایستادم تا ریچاردت برسد. قدری بالاتر ریچاردت کوله و ماسک و … همه چیز را زمین گذاشت و گفت که می خواهد به قله برود. پس از او هم من همین کار را کردم.

از بین برف عمیق 50 متر دیگر به جلو رفتیم ، قسمت آخری قله در جلوی ما قرار داشت. حالا دیگر نه خیلی دور. من فکر می کردم با حفظ همین گام می توانم برسم. ریچاردت جلوتر می رفت اما گاها من به او میرسدم. بدون اکسیژن کمکی واقعا عملکرد خوبی داشت. در طول برنامه او و روسکلی اثبات کرده بودند که از بهترین کوهنوردان هستند. فکر دوستان و نزدیکان در این لحظات پیاپی از ذهنم عبور می کرد.

09052018 K2 182647 1560x1141 1
جیم ویکوایر روی قله

ریچاردت و من آخرین گامها را با همدیگر به سمت قله در ساعت 5.20 دقیقه عصر برداشتیم. برای چند دقیقه همدیگر را در آغوش گرفته و به یاد همه دوستان و کسانی که در این راه تلاش کرده بودند تصویر برداری کردیم. هوا سرد بود و ریچاردت که اکسیژن کمکی نداشت زودتر به پایین رفت ، من روی قله ایستادم تا قدری فیلم بگیرم. در پی او روانه شدم که هوا رو به تاریکی میرفت. پس از آن به فکرم رسید که فرود در تاریکی خطرناک است و باید بیواک کنم. در اینجا بود که در گوشه ای در کیسه بیواک نایلونی خودم خزیدم.

09052018 newk2 182751 1560x1017 1
ریچاردت روی قله

بیواک

شب بی پایان و پر از خطر بود. در یک لحظه مقداری هم روی زمین سر خوردم. این صحنه چندبار تکرار شد و مجبور شدم کیسه بیواکم را با کلنگ روی زمین حمایت کنم. اکسیژن من هم در عصر تمام شده بود و بدون آب و غذا ، در زیر باد منتظر صبح مانده بودم. هوا به شدت سرد بود …

فردا صبح اولین تلالوی خورشید بهترین هدیه زندگی بود. با وجود تنی رنجور تنها به یاد همسر و فرزندانم بود که مرا به حرکت واداشت. سیصد متر پایینتر به روسکلی و ریدجوی برخوردم که در حال صعود بودند. با اطمینان دادن به آنها درباره مناسب بودن حالم به پایین کمپ شش پیش ریچاردت بازگشتم. آنروز روسکلی و ریدج وی هم قله را صعود کردند ، بدون استفاده از اکسیژن کمکی مانند ریچاردت در روز قبل یک دست آورد بزرگ..

موج کوه - کوهنوردی
خط مسیر شمال شرقی کی2 تا جایی که لهستانی ها صعود کردند – خط زرد مسیر آبروزی – خط آبی مسیری که امریکایی ها به پایان رساندند.

وقتی آنها در عصر بازگشتند همه تیم خوشحال از به پایان رسیدند شمال شرقی کی2 پس از سالها تلاش کوهنوردان امریکایی بودند. فردا صبح ما بازگشت را آغاز کردیم یک شب در کمپ 5 و سپس قسمت سخت بین کمپ 4 و 3 . یک طوفان دیگر هم از سمت جنوب غربی فرا رسیده بود. با وجود قدری مشکل و سرمازدگی کل تیم سالم به پایین بازگشت و به این شکل سومین صعود و اولین صعود شمال شرقی کی2 رقم خورد.

موج کوه - کوهنوردی

باشگاه ورزشی موج / دکتر مهدی جباریان

چقدر این پست مفید بود؟

ستاره چپ بیشترین امتیاز

میانگین امتیاز 0 / 5. تعداد آرا: 0

تا الان رای نیامده! اولین نفری باشید که به این پست امتیاز می دهید.

538.000 تومان
2.990.000 تومان
155.000 تومان

مهدی جباریان

*مهدی جباریان : شروع فعالیت کوهنوردی 1376 برخی صعودهای شاخص: • گشایش مسیر در دیواره پاتخت ، زمستانی ، سبک آلپی • رکورد صعود چهارجبهه دماوند در 25 ساعت و سی دقیقه:شروع از گوسفندسرا، مسیرهای جنوبی، غربی، شمالی، شمال شرقی، پایان در گوسفندسرا • صعود سه جبهه دماوند در 21 ساعت: شروع از گوسفندسرا، مسیرهای جنوبی، شمالی و شمال شرقی • رکورد صعود آزاد انفرادی دهلیز مرکزی یخار از معدن تا انتهای یخچال در 12 ساعت • صعود زمستانی دماوند 10 مرتبه: گرده شرقی(تیغه های یخار)، جنوبی، شمالی، یکروزه... • صعود دماوند مجموعا 104 مرتبه در فصول مختلف یالهای گوناگون. • صعود زمستانی گرده شرقی سرکچال به خلنو • صعود زمستانی قلل شاخک و علم کوه از مسیر سیاسنگا • رکورد صعود سرعتی آزاد انفرادی گرده آلمانها از ونداربن تا تنگ گلو در 7 ساعت و سی و سه دقیقه • تلاش برای صعود زمستانی آلپی ترکیبی دیواره علم کوه مسیر هاری رست، صعود برتر سال 96 • صعود به گرده آلمانها چهارده مرتبه در فصل بهار و تابستان و پاییز – صعود یکروزه گرده آلمانها • صعود یکروزه دیواره علم کوه، مسیر هاری رست از ونداربن به ونداربن بدون بارگذاری 21:33 ساعت • صعود دو مسیر هاری رست و فرانسوی های دیواره علم کوه در یک روز • رکورد عبور از البرز، شروع دربند توچال تا آزادکوه کلاک ، 102 کیلومتر، 9000 متر صعود در 46 ساعت رکورد صعود سرعتی زمستانی گرده آلمانها از ونداربن به ونداربن در 67 ساعت • رکورد صعود سرعتی خط الراس دوبرار در 17 ساعت و نه دقیقه • صعود سرعتی از پل خواب توچال کلک چال جمشیدیه در 15 ساعت و 20 دقیقه • صعود یکروزه از دربند توچال تا سرکچال سپیدستان در 23 ساعت و 50 دقیقه ، 65 کیلومتر، • صعود قله خان تنگری 7010 متر • تلاش برای صعود قله ماناسلو 8163 متر • صعود یخچالهای شمالی سبلان، کسری، یخار • صعود و تمرین سنگنوردی در دیواره های شروین، پلخواب، بیستون.... • گشایش مسیر در دیواره های کاسونک، شروین، اوسون ترکیبی ... • مربی کوهپیمایی درجه سه سایر: کمربند مشکی جودو دان یک کارشناس مهندسی معماری، دکتری مدیریت بازرگانی

2 نظر در “شمال شرقی کی2 ، اولین صعود

  1. برودپیک گفت:

    درود به موج کوه وجباریان های عزیز.باور کنین یه روزی ما میتونیم از اونا بهتر باشیم وسرسخت ترینا رو صعود کنیم حیف که ما امکانات مالی تجهیزاتی اونا رو نداریم وگرنه از لحاظ فیزیولوژی فیزیک بدنی و تواناییای فنی میشه گفت برتری داریم و وقایعیم که برامون رخ داده در گذشته حاصل بی تجربگی بوده نه توان تکنیکی.خارجیا تقریبا بجز خود نپال وچندتایی روس وایتالیا ولهستان باقی آمریکایی وانگلیسی با زور پول وقدرت سیاست رفتن.سپاس از مطالب زیباتون.به امید اون روز و ایرانیان وپارسیانی توانمند ومقتدر در کوهستان قراقروم⭐💚🙏💐

    1. مهدی جباریان گفت:

      درود و ارادت. به امید آن روز

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

985.000 تومان
388.000 تومان
44.500 تومان
435.000 تومان
159.000 تومان

جدیدترین مقالات

مقالات پیشین

سبد خرید

راهنمای خرید و ارسال

فروشگاه
وبلاگ
حساب من
0 مقايسه
0 مورد سبد خرید